Uzasadnienie
Z. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Środowiska, żądając "...nakazanie Ministrowi Środowiska postępowania zgodnie z prawem".
Skarżący powołał się na swoje pismo z dnia 20 sierpnia 2004 r., do Ministra Środowiska, skierowane do Wojewody [...], w którym wnosił o "...usunięcia naruszenia prawa..." zarzucając decyzji wojewody antydatowanie decyzji z dnia [...]marca 2004 r.; żądając uzupełnienia korespondencji, poprzez zaadresowanie kopert "zgodnie z wymaganiami prawa"; wydanie "wymaganych prawem postanowień" oraz rozpatrzenia sprawy zgodnie z wnioskiem, tj. w kierunku unieważnienia decyzji, a nie w trybie odwoławczym.
Wezwany do wskazania zakresu bezczynności Ministra Środowiska, Z. Z., pismem z dnia 6 grudnia 2004 r. poinformował, że skarga na bezczynność Ministra Środowiska dotyczy nie wydania przez ten organ "wymaganych prawem decyzji, postanowień i zawiadomień". Skarżący powoływał się na swoje pismo z dnia 21 sierpnia 2004 r. (jak wynika z treści pisma z dnia 6 grudnia 2004 r. chodziło o pismo z dnia 20 sierpnia 2004 r.), traktując je jako wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, które powinno zakończyć się, jego zdaniem, decyzją, postanowieniem lub zawiadomieniem. Tymczasem, jak stwierdził skarżący, działania ministra ograniczyły się do zapytania skierowanego do Wojewody [...] oraz przesłania pisma do skarżącego z dnia [...]listopada 2004 r. informującego o odpowiedzi Wojewody [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wnosił o jej oddalenie.
Organ administracji wyjaśniał, iż skarżący pismem z dnia 20 sierpnia 2004 r. żądał wszczęcia postępowania w sprawach tam podanych. Na pismo to Wojewoda [...] odpowiedział skarżącemu informując pismem z dnia [...] sierpnia 2004 r., iż postępowanie odwoławcze w sprawie naliczenia skarżącemu podwyższonej opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie bez wymaganej koncesji kruszywa ze złoża w miejscowości N., zostało zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2004 r. Urząd zapewnił skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania, a na wszystkie zapytania zawarte w piśmie z dnia 20 sierpnia 2004 r. udzielano odpowiedzi we wcześniejszej korespondencji. Zanim wpłynęła odpowiedź wojewody Z. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, a następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ więc poinformował, iż w związku ze złożoną skargą na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r., akta sprawy przekazano Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie.
Ponieważ Z. Z. zwrócił się ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie stawiając zarzut naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji przez Wojewodę [...], sąd ten postanowieniem z dnia 21 października 2004 r. sygn. akt II SA/Ol 645/04 skargę odrzucił stwierdzając, że sprawa o naliczeniu podwyższonej opłaty eksploatacyjnej jest w toku rozpoznawania i nie została prawomocnie zakończona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).
W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.
Przedmiotem rozpoznania Sądu była skarga na bezczynność Ministra Środowiska, który, zdaniem skarżącego, powinien wydać "wymagane prawem decyzje, postanowienia i zawiadomienia" w związku z naruszeniami, które jak twierdził skarżący, miały miejsce w postępowaniu administracyjnym przed Wojewodą [...]. Postępowanie to, jak wynika z akt sprawy, zostało zakończone decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r., jednakże skarżący domagał się nadal wydania przez Ministra Środowiska rozstrzygnięć i uzupełnienia czynności odnoszących się do tego postępowania administracyjnego.
Powyższa decyzja nakładała na skarżącego podwyższoną opłatę eksploatacyjną za wydobywanie kruszywa ze złoża w miejscowości N. bez wymaganej koncesji i została zaskarżona przez Z. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, przed którym postępowanie toczy się nadal.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.) – dalej powoływanej jako P.p.s.a. - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach kiedy organy te obowiązane są do wydania decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż określonych wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Skarżący złożył skargę na bezczynność Ministra Środowiska, stawiając temu organowi administracji zarzut nie wydania "wymaganych prawem decyzji, postanowień i zawiadomień". Zgodnie zatem z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. - skarga taka, by była skuteczna, musiałaby wskazywać na uprawnienie skarżącego do żądania od Ministra Środowiska wydania orzeczeń określonych w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. lub innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.), które dotyczyłyby uprawnień lub obowiązków skarżącego wynikających z przepisów prawa. Żądania takich uprawnień lub nałożenia obowiązków od Ministra Środowiska skarżący nie mógł wykazać, bowiem jak należy zauważyć, Minister Środowiska nie był organem właściwym (rzeczowo i instancyjnie) do wydania aktów (zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a.) lub do dokonania czynności (stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.) o naliczeniu skarżącemu podwyższonej opłaty eksploatacyjnej.
Właściwym w pierwszej instancji był Starosta Powiatu w E. natomiast organem odwoławczym Wojewoda [...]. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że skarżący w piśmie z dnia 20 sierpnia 2004 r., na które powoływał się jako na podstawę do wniesienia skargi na bezczynność Ministra Środowiska, nie podał czego żądał od tego organu administracji. Stawiane w nim zarzuty są skierowane do wojewody, a nie do ministra, w tym także zarzut rozpoznania sprawy w trybie odwoławczym, a nie w kierunku unieważnienia decyzji o nałożeniu podwyższonej opłaty eksploatacyjnej. Pismo to stanowiło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane do Wojewody [...] za pośrednictwem Ministra Środowiska, a nie do Ministra Środowiska, zatem nie spełniało ono także wymagań z art. 52 § 3 P.p.s.a. (nie wezwano organu zaskarżonego w niniejszym postępowaniu do usunięcia naruszenia prawa).
Ubocznie można zauważyć, iż składający skargę na bezczynność Ministra Środowiska wcześniej zaskarżył decyzję o nałożeniu podwyższonej opłaty eksploatacyjnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, przed którym postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone. Zatem w tych okolicznościach Minister Środowiska nie był władny do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, iż z podanych przyczyn skarga była niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.