Uzasadnienie
W dniu 7 maja 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga S. T., zwanego dalej skarżącym na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zakresie załatwiania skarg administracyjnych dotyczących postępowania funkcjonariuszy Policji z Komendy Powiatowej w B. Jak wskazał skarżący ww. funkcjonariusze dopuścili się fałszowania dokumentacji, poświadczali nieprawdę i sporządzali nieprawdziwe notatki urzędowe. W treści skargi skarżący podniósł zarzut pozostawania w bezczynności Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w związku z procedurą załatwienia jego skarg kierowanych do ww. organu, a następnie przekazanych na podstawie art. 231 Kpa do Komendy Wojewódzkiej Policji w B. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie wskazując postępowanie w sprawach skarg i wniosków regulowane przepisami Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest objęte kognicją sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art 3 § 3 p.p.s.a.).
Mając na uwadze powyższe, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a.. Dotyczy to sytuacji w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz J.P.Tarno Lexis Nexis Warszawa 2004, str. 27-28).
Skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a), oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. Uwzględniając skargę, Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa (art. 149 p.p.s.a). (patrz: postanowienie NSA z 16 września 2004 r. ONSA i WSA 2004/2/30).
Na gruncie niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wniesiona przez skarżącego skarga na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a., oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych.
Analiza wskazanych w treści skargi pism, co do których, w ocenie skarżącego organ pozostawał w bezczynności, jednoznacznie wskazuje, iż intencją skarżącego było postawienie zarzutu wadliwej działalności organu administracji publicznej lub też jego pracownika. Powyższe pozwala przyjąć, iż pisma te stanowią skargę w rozumienia art. 277 i nast. K.p.a., której przedmiotem mogą być m.in. zaniedbania lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy. Jak przyjęto w orzecznictwie sądów administracyjnych tego rodzaju skarga jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sadowego.
Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno – techniczną zawiadomienia strony o sposobie załatwienia sprawy. W przypadku wniesienie skargi do organu na postawie art. 277 i nast. K.p.a. skarżącemu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego zarówno na bezczynność jak i na wynik takiego postępowania (v. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 1636/07 niepubl., postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 września 2005 r. sygn. akt IV SAB/Wa 80/05 niepubl).
Reasumując Sąd uznał, iż kierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pisma - wskazane przez skarżącego w treści skargi - stanowią skargę powszechną określoną w przepisach Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 277 i następne K.p.a.) a zatem skarga na bezczynność organu polegająca na nieudzielaniu odpowiedzi na powyższe pisma nie mieści się w katalogu spraw objętych przepisem art. 3 p.p.s.a. i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.