Uzasadnienie
Pismem z 21 marca 2015 r. T. W., nazywana też "skarżącą", wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym. W skardze tej postawiła również zarzut przewlekłego prowadzenie postępowania przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie o wydanie ww. decyzji.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że została powiadomiona o przedłużeniu terminu załatwienia przedmiotowej sprawy do dnia 31 marca 2014 r. Nie zgadzając się na to, pismem z dnia 9 maja wniosła o niezwłoczne załatwienie sprawy. Podkreśliła przy tym, że nie otrzymała odpowiedzi na wystosowane pismo..
W wykonaniu zarządzeń z 24 i 26 sierpnia 2015 r. Sąd rozdzielił skargę T.W. do oddzielnego rozpoznania, jako skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia oraz skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skargi na niezałatwienie sprawy w terminie, lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej "k.p.a.")
Jak stanowi art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca pismem z dnia 9 maja 2013 r. wniosła " o niezwłoczne załatwienie przedmiotowej sprawy w ustawowym, miesięcznym terminie, wynikającym z przepisów k.p.a. Z treści ww. pisma wynika, że skarżąca nie traktowała go jako zażalenia, gdyż wskazała, że w przypadku jego (wniosku) niewykonania zastrzega sobie możliwość skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 37 k.p.a.", czyli możliwości złożenia zażalenia na bezczynność organu. Zażalenie to nie zostało jednak wniesione przez skarżącą do Prezesa NFZ. Dlatego też Sąd uznał, że pismo skarżącej z dnia 9 maja 2013 r. stanowiło odpowiedź na skierowane do niej przez organ zawiadomienie o wydłużeniu termin załatwienia sprawy.
Należało zatem uznać, że skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna z uwagi na niezachowanie przez skarżącą trybu wniesienia skargi i z mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. – postanowił jak w sentencji postanowienia.