Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 roku skarżący L. B., złożył za pośrednictwem Ministra Finansów skargę na bezczynność ww. organu w zakresie wszczęcia postępowania wyjaśniającego w przedmiocie kryminalnej działalności osób wymienionych w skardze oraz wydania decyzji w trybie art. 107 § 1 kpa.
W nadesłanej do Sądu skardze skarżący podnósł, iż w 2001 r. zawarł z I. w K. umowę kredytową na korzystanie z kredytu konsumpcyjnego w wysokości 1200 złotych rocznie na zakupy w sieci hipermarketów francuskich "G.". W 2002 r. po spłaceniu wraz z odsetkami wyżej wskazanego kredytu skarżący rozwiązał umowę z Bankiem, zaś w 2005 r. został poinformowany, iż wierzytelność Banku nie została zaspokojona i w konsekwencji czego względem skarżącego wystawiony został bankowy tytuł egzekucyjny, któremu Sąd Rejonowy w K. nadał klauzulę wykonalności, utrzymaną w mocy przez Sąd Okręgowy w K. Na tej podstawie komornik Sądu Rejonowego w K. wszczął względem skarżącego postępowanie egzekucyjne. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący wskazał, iż Sąd Rejonowy w K. oddalił złożony przez niego pozew przeciwegzekucyjny, a prokuratura w K. i w W. odmówiła wszczęcia postępowania karnego w przedmiocie kryminalnej działalności osób wymienionych w treści skargi.
W odpowiedzi na skargę organ odnosząc się do przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego i prawnego uznał skargę skarżącego za bezzasadną i wniósł o jej oddalenie. Na poparcie swojego stanowiska organ wskazał, iż w skierowanej do Sądu skardze skarżący nie wykazał, że kiedykolwiek zwracał się do Ministra Finansów w sprawie osób w niej wymienionych, których działalność określił jako kryminalną. Organ zaznaczył, iż skierowany do niego wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2002 r. dotyczył wszczęcia postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemania korupcji [...] i w tym też zakresie Departament Instytucji Finansowych w Ministerstwie Finansów podjął, w zakresie właściwości Ministra Finansów, działania wyjaśniające w tej sprawie, o czym pismem z dnia [...] maja 2002 roku poinformował skarżącego udzielając mu odpowiedzi na jego wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art 3 § 3 p.p.s.a.).
Mając na uwadze powyższe, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a.. Dotyczy to sytuacji w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz J.P.Tarno Lexis Nexis Warszawa 2004, str. 27-28).
O akcie lub czynności w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego.
Skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a), oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi.
Uwzględniając skargę, Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa (art. 149 p.p.s.a). (patrz: postanowienie NSA z 16 września 2004 r. ONSA i WSA 2004/2/30).
Na gruncie rozważanego stanu faktycznego stwierdzić należy, że wniesiona przez skarżącego skarga na bezczynność Ministra Finansów nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w cytowanym przepisie art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. W tym stanie rzeczy uznać należy, że skarga jest niedopuszczalna z powodu braku właściwości sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1.w zw. z art 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.