Uzasadnienie
Pismem z 6 października 2010 r. wnioskodawca – T. C., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Krajowej Radzie Doradców Podatkowych (dalej jako Rada) grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej p.p.s.a., w związku z nie przekazaniem przez Radę jego skargi - pisma z 30 sierpnia 2010 r., na bezczynność Rady w rozpoznaniu sprawy w przedmiocie skreślenia wnioskodawcy z listy doradców podatkowych.
W odpowiedzi na wniosek Rada wyjaśniła, że skarga na jej bezczynność – pismo z 30 sierpnia 2010 r., zostało wniesione przez wnioskodawcę za pomocą faksu i nie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem wnoszącego. Wobec tego Rada uznała, że wniesienie tej skargi było nieskuteczne, w konsekwencji czego nie wiązał jej termin wskazany w art. 54 § 2 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2 cyt. przepisu).
Kwestią sporną w niniejszym przypadku jest, czy wniesienie skargi na bezczynność za pomocą faksu było skuteczne, tj. czy wywoływało skutki prawne i zobowiązywało Radę do jej przekazania do Sądu wraz z odpowiedzią i aktami sprawy.
Zdaniem Sądu tak. Jak wynika z treści rozpoznawanego wniosku oraz odpowiedzi na niego - udzielonej przez Radę, do Rady wpłynęła wskazana na wstępie skarga na bezczynność. Skarga ta została opatrzona przez Radę prezentatą, na której widnieje data 30 sierpnia 2010 r. Od tego momentu rozpoczął bieg termin określony w art. 54 § 2 p.p.s.a. Zatem trzydziestodniowy termin na przekazanie przez Radę skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Sądu rozpoczął bieg 31 sierpnia, a ostatnim dniem był 29 września 2010 r. Do dnia dzisiejszego dokumenty te nie zostały przekazane do Sądu. Wobec tego bezspornym pozostaje fakt, iż organ uchybił obowiązkowi określonemu w art. 54 § 2 p.p.s.a.
W ocenie Sądu sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. nakazuje przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany - dyscyplinująco-restrykcyjny. Na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego charakteru takiej grzywny nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. stwierdzenie "W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" - oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Jednakże "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, i właśnie to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2005, s. 259; tak również: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA z 2006 r., nr 6 poz. 156).
Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, iż organ bezwzględnie zobligowany był przekazać przedmiotową skargę na bezczynność do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy uznał jej zarzuty za bezzasadne. Z istoty sądowej kontroli administracji publicznej wynika bowiem, że to do właściwego Sądu ostatecznie należy ocena dopuszczalności skargi, a następnie ocena zasadności zarzutów w niej zawartych, gdy organ nie korzysta z uprawnienia przewidzianego w art. 54 § 3 p.p.s.a., tj. z możliwości uwzględnienia skargi w całości lub w części do dnia rozpoczęcia rozprawy. Rada nie miała prawa uznając, że skarga na bezczynność jest bezskuteczna (w związku z wniesieniem jej za pomocą faksu) nieprzekazać jej do Sądu. Rada nie przekazując skargi na bezczynność wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę Sądowi uniemożliwiła wnioskodawcy skorzystanie z drogi sądowej, tj. z jednego z podstawowych praw obywatelskich zapisanych w Konstytucji RP.
Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi, iż grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Zgodnie z komunikatem Prezesa Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2011 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2010 r., przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2010 r. wyniosło 3224,98 złotych. Sąd wymierzył Krajowej Radzie Doradców Podatkowych grzywnę w wysokości dwukrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2010 r., tj. w wysokości 6449,96 złotych.
W rozpoznawanej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny miało wpływ to, że przed rozpatrzeniem przedmiotowego wniosku organ ostatecznie nie wypełnił ustawowego obowiązku przekazania akt sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na nią do Sądu, mimo, że jest w ich posiadaniu. Nadto Sąd uwzględnił czas, jaki upłynął od dnia 29 września 2010 r. (ostatni dzień terminu na przekazanie skargi na bezczynność według właściwości do Sądu) do dnia orzeczenia o wymierzeniu grzywny - 10 lutego 2011 r. (cztery miesiące). Sąd też miał na względzie niezasadne przyjęcie przez Radę, że wniesienie skargi za pośrednictwem faksu nie zobowiązywało jej do przekazania tej skargi do Sądu. Sąd zauważa także, że orzeczona grzywna stanowić powinna należytą sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie przepisu art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.
Zasądzając od Krajowej Rady Doradców Podatkowych na rzecz wnioskodawcy zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd działał na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.