Uzasadnienie
P. D. pismem z dnia 29 maja 2017 r. złożył skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa dotyczącą braku odpowiedzi na wniosek z dnia 21 marca 2017 r. o przyznanie dostępu do usług transportowych. We wniosku tym skarżący wystąpił o udostępnienie pełnoprawnego, nieograniczonego dostępu do wspólnego jednolitego europejskiego rynku usług transportowych w ramach członkostwa Polski w Unii Europejskiej oraz dostępu do krajowego rynku usług transportowych. Jak wynika z akt sprawy pismo to wpłynęło do Kancelarii Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa w dniu 6 czerwca 2017 r. W dniu 7 lipca 2017 r. Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa nadało w placówce operatora pocztowego korespondencję zawierającą skargę P. D. adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę do sądu administracyjnego na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U.2017.1369; dalej p.p.s.a.). wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie § 2 organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
W przypadku niewypełnienia przez organ wskazanych obowiązków, sąd na wniosek skarżącego na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego zgodnie z art.154 § 6 p.p.s.a. Wymierzenie grzywny przez Sąd nie jest obligatoryjne i pozostawione zostało do uznania sądu w zależności od okoliczności sprawy. Przepis ten ma "charakter dyscyplinująco-represyjny tzn. ma nie tylko zapewniać realizację ustawowych obowiązków w konkretnej sprawie, ale również tworzyć warunki, w których szkodliwe dla obywatela uchybienia nie będą miały miejsca w toku postępowania sądowoadministacyjnego." (por. Postanowienie WSA w Warszawie sygn. VI SO/Wa 2/15) Można, więc stwierdzić, iż możliwość nałożenia przez sąd grzywny na organ administracji publicznej stanowi instrument dyscyplinowania organu do terminowego wykonywania obowiązków związanych z prowadzoną przez sąd kontrolą działalności administracji publicznej. "Funkcja art. 55 § 1 p.p.s.a. znajduje uzasadnienie w potrzebie ochrony konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a którego realizacja napotyka przeszkodę w razie niedopełnienia przez organ obowiązków." (por. Postanowienie WSA w Warszawie sygn. VI SO/Wa 2/15)
Warto zauważyć, iż wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest niewypełnienie przez organ administracji obowiązków określonych w § 2 cytowanego artykułu w zakreślonym terminie, a mianowicie przekazania skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
W analizowanym stanie faktycznym akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 7 lipca 2017 r. tj. w terminie 31 dni od dnia otrzymania od skarżącego wskazanej dokumentacji. W przedmiotowej sprawie organ wypełnił nałożony na niego obowiązek przekazania akt sprawy do sądu administracyjnego z uchybieniem terminu. Jednodniowe uchybienie wskazanemu terminowi zdaniem sądu nie stanowi dostatecznej podstawy do zastosowania wobec organu sankcji w postaci wymierzenia organowi grzywny określonej w art. 55 § 1 p.p.s.a.. W ocenie Sądu brak jest, zatem podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. zatem wniosek skarżącego, jako bezzasadny podlega oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.