Uzasadnienie
A. K. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Krajowej Radzie Doradców Podatkowych grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie do Sądu skargi na bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosków o umorzenie zaległych składek członkowskich oraz zwolnienie z obowiązku ich opłacania.
Skarżący w odpowiedzi na odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została kompleksowo uregulowana w art. 243-263 (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Ustawodawca ukształtował w powołanych przepisach zarówno pozytywne jak i negatywne przesłanki przyznania prawa pomocy. Odmowa przyznania prawa pomocy może nastąpić w sytuacji, gdy nie są spełnione pozytywne przesłanki, bądź w sytuacji, w której co prawda pozytywne przesłanki są spełnione, ale jednocześnie stwierdza się zaistnienie przesłanki negatywnej. Pozytywne przesłanki uregulowane zostały w art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. Negatywne przesłanki, wyłączające dopuszczalność przyznania prawa pomocy, sformułowane zostały w art. 246 § 3 i w art. 247 p.p.s.a.
Art. 247 p.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Zgodnie z art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy o skardze.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi.
W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 210, uw. 3 pkt 1, s. 625-627, uw. 1, 6; M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, P. Wajda w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 343, nb 2 lit. o; s. 904, nb 6). Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez Sąd, że w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi, powoduje odmowę przyznania prawa pomocy.
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności wniosku o wymierzenie Krajowej Radzie Doradców Podatkowych grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., z uwagi na jego niedopuszczalność (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 marca 2015 r. sygn. akt VI SO/Wa 8/15 odrzucił wniosek skarżącego).
Stwierdzona oczywista bezzasadność wniosku o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., skutkuje tym, że na podstawie art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy skarżącemu nie przysługuje.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należało orzec jak w sentencji, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał sytuacji finansowej strony skarżącego i jego możliwości płatniczych.