Uzasadnienie
G. K. (dalej "Wnioskodawczyni") zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie, w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej jako "p.p.s.a." Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej grzywny. Wnioskodawczyni zażądała w tym postępowaniu także przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Sąd, z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego powyższego wniosku o wymierzenie organowi grzywny, pozostawił go bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosowanie do art. 63 p.p.s.a. jeżeli ustawy tak stanowią, postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek. Zgodnie z art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowana jest teza, którą Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że oczywista bezzasadność skargi (w tym także wniosku wszczynającego postępowanie) ma miejsce w sytuacji, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, nie budzi najmniejszych wątpliwości to, że skardze/wnioskowi nie może zostać nadany prawidłowy bieg/nie mogą zostać przez Sąd uwzględnione. Wskazany przepis nie różnicuje przy tym przyczyn bezzasadności. Należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi/wniosku z przyczyn procesowych (np. odrzucenia skargi/pozostawienia wniosku bez rozpoznania), jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych.
W rozpoznawanym przypadku wniosek o wymierzenie organowi grzywny, który wszczął postępowanie w tej sprawie, został przez Sąd pozostawiony bez rozpoznania z przyczyn procesowych. Tym samym żądane przez Wnioskodawczynię w tej sprawie prawo pomocy – z wniosku o wymierzenie organowi grzywny, nie przysługuje, a to w skutek oczywistej bezzasadności wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sąd stwierdza, że skoro w niniejszej sprawie zaszła przesłanka oczywistej bezzasadności wniosku o wymierzenie grzywny, do którego odpowiednio stosuje się przepisy o skardze - został on bowiem na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. pozostawiony bez rozpoznania, to ziściła się oczywista bezzasadność, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., w konsekwencji której prawo pomocy Wnioskodawczyni nie przysługuje.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdza, że ze względu na oczywistą bezzasadność wniosku o wymierzenie organowi grzywny, na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Jednocześnie Sąd zauważa, że przy orzekaniu na podstawie powołanego przepisu nie badał sytuacji finansowej Wnioskodawczyni, jak również jej możliwości płatniczych.