Uzasadnienie
W. W. pismem z dnia 30 lipca 2012 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o rozpoznanie skargi na Regulaminy przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego z dnia [...] kwietnia 2011 r. i z dnia [...] listopada 2011 r. wydane przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego pismem z dnia 18 czerwca 2012 r. i wymierzenie grzywny w wysokości 5.000 zł Polskiemu Związkowi Strzelectwa Sportowego z siedzibą w W. z tytułu niewykonania obowiązku przekazania powołanemu Sądowi wspomnianej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten powinien przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, w myśl art. 54 § 2 p.p.s.a.
W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Bezspornym jest, że W. W. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego
Sądu Administracyjnego w Warszawie na Regulaminy przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego z dnia [...] kwietnia 2011 r. i z dnia [...] listopada 2011 r. wydane przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego pismem z dnia 18 czerwca 2012 r. (k. -5 -14 akt sądowych). Polski Związek Strzelectwa Sportowego zaś pismem z dnia [...] lipca 2012 r. zwrócił pełnomocnikowi skarżącego powyższe pismo (k. – 38 akt sądowych). Uznał bowiem, że pismo skarżącego, mimo nazwania go "skargą", nie jest tego rodzaju pismem. Odwołał się przy tym Polski
Związek Strzelectwa Sportowego do swojego stanowiska zawartego w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r., przesłanego wcześniej do wiadomości skarżącemu (k. – 38 i 35 akt sądowych).
Nieprawidłowym jest stanowisko Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego co do pisma skarżącego nazwanego "skargą". Jeżeli bowiem skarżący chciał uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, aby poddać kontroli sądu administracyjnego uregulowania powołanych wyżej Regulaminów, to w świetle art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. powołany Związek powinien był zastosować się do tego żądania.
Odrębną kwestią było to, czy skarga podlegałaby w ogóle rozpatrzeniu jako dopuszczalna.
Polski Związek Strzelectwa Sportowego, wychodząc ze słusznego stanowiska, iż w omawianej sprawie skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna (co jednak powinien stwierdzić sąd), nie potraktował powyższego pisma skarżącego jako skargi i zwrócił je W. W..
Opinia Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, że na licencje zawodnicze i Regulaminy Związku określające m.in. kwestie przyznawania licencji zawodniczych nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego jest prawidłowa. Nie chodzi o to, że kwestionowane zapisy obu skarżonych Regulaminów w dacie składania skargi nie obowiązywały. Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2010 r. Nr 127, poz. 857 z późn. zm.) polski związek sportowy ma wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek. Oznacza to m.in., że sprawy związane z przyznawaniem i pozbawianiem licencji zawodnika są uregulowane w przepisach o charakterze wewnątrzorganizacyjnym właściwych polskich związków sportowych lub – z ich upoważnienia – związków sportowych działających w danej dziedzinie sportu.
W obecnym stanie prawnym należy opowiedzieć się za cywilnoprawnym charakterem licencji, jako "zezwolenia" (zgody) udzielanego przez prywatnoprawną organizację społeczną, w ramach przyznanego jej przez ustawodawcę wyłącznego prawa do ustanawiania i realizacji reguł organizacyjnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez ten podmiot (por. "Komentarz do art.13 ustawy o sporcie" Marcin Badura, Hubert Basiński, Grzegorz Kałużny, Marcin Wojcieszak, Lex 2011, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt P 10/10, OTK-A 2010/8/78, w którym także odniósł się do nowych uregulowań – ustawy o sporcie).
W ocenie Sądu, uzasadnione jest stanowisko, że regulaminy przyznawania i pozbawiania licencji na uprawianie dyscyplin sportu wchodzących w skład dziedziny strzelectwa sportowego obecnie należą do wyłącznych uprawnień, przyznanych mocą ustawy, polskim związkom sportowym i są ściśle związane z autonomią tych związków.
Zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że licencje zawodnicze przyznawane przez polskie związki sportowe (w tym Polski Związek Strzelectwa Sportowego) mają charakter decyzji administracyjnych w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego bądź aktów lub czynności dotyczących praw (obowiązków) wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym bardziej takiego charakteru nie mają Regulaminy określające zasady przyznawania i pozbawiania uprawnień zawodniczych, tym bardziej, że są to akt o charakterze ogólnym. Podkreślić należy, że sprawy związane ze sposobem, warunkami oraz trybem przyznawania i pozbawiania licencji zawodników, w chwili obecnej należą do wyłącznych uprawnień, przyznanych mocą ustawy, polskim związkom sportowym i są ściśle związane z autonomią tych związków. A zatem są to akty wewnątrzorganizacyjne poszczególnych polskich związków sportowych.
W tej sytuacji na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga jako nie podlegająca właściwości sądów administracyjnych, podlegałaby odrzuceniu. Zatem uruchamianie trybu przesyłania skargi do Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego celem zajęcia stanowiska było zbędne. Zaś złożony do tutejszego Sądu wniosek o wymierzenie grzywny należało potraktować jako niedopuszczalny w realiach sprawy.
Z powyższych względów na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a orzeczono jak w pkt 1 sentencji.
O zwrocie wpisu z urzędu orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.