Uzasadnienie
W dniu 5 grudnia 2013 r. J. K. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata B. B. złożyła skargę administracyjną na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...].
W skardze został sformułowany wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.
Na rozprawę przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu [...] kwietnia 2014 r. stawił się adwokat W. W. z substytucji adwokata B. B. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa prawnego, zgodnie z przedstawioną fakturą VAT na kwotę 2460,00 zł.
Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Wniosek pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, podlega uwzględnieniu tylko w części.
Stosownie do art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 ppsa). W ramach kosztów sądowych wymienia się opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 ppsa). Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 ppsa).
Stosownie do § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461), zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, stanowią stawki minimalne określone w rozporządzeniu. Opłaty te nie mogą być wyższe niż sześciokrotność stawki minimalnej ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Paragraf 3 ust. 2 i 3 wymienionego rozporządzenia stanowi, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych, gdy przemawia za tym sytuacja majątkowa lub rodzinna klienta albo rodzaj sprawy, adwokat może ustalić stawkę opłaty niższą niż stawka minimalna albo zrezygnować z opłaty w całości. W tych samych przypadkach, sąd może, odpowiednio zasądzić koszty zastępstwa w wysokości ustalonej przez adwokata.
Powyższe przepisy oznaczają, że podstawę zasądzenia wynagrodzenia dla pełnomocnika stanowią stawki minimalne określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości. Mogą zostać one podwyższone, ale nie więcej niż sześciokrotność stawki minimalnej.
Zgodnie z treścią § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzania Ministra Sprawiedliwości stawka minimalna w niniejszej sprawie wynosi 240 zł.
Minister Sprawiedliwości określając wysokość stawek minimalnych wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników za poszczególne czynności lub za udział w postępowaniach rozważył i uwzględnił wszelkie okoliczności charakterystyczne dla danego typu spraw. Tym samym w stawkach minimalnych odzwierciedlona została swoista wycena koniecznego nakładu pracy pełnomocnika, związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań.
Sąd może zasądzić stawkę wyższą niż wskazaną w rozporządzeniu w sytuacjach szczególnych, gdy nakłady pracy pełnomocnika są szczególnie istotne i znaczne.
Przy podwyższeniu stawki minimalnej sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Brak jest przesłanek do zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych w sprawie, gdy żadne nadzwyczajne okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności adwokata pozostawała na podstawowym poziomie.
Analogicznie podkreśla się w orzecznictwie sądowym: jeśli żadne ekstraordynaryjne okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocnika pozostała na przeciętnym poziomie to nie istnieją przesłanki do zasądzenia w sprawie wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 17 października 2012 r., II FZ 878/12, LEX nr 1244413).
W niniejszej sprawie czynności adwokata sprowadzały się do sporządzenia skargi administracyjnej oraz popierania jej przed Sądem. Są to typowe i podstawowe czynności pełnomocnika.
Pełnomocnik wnosząc o zasądzenie kwoty 2460,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, nie uzasadnił swojego wniosku. Nie wskazał szczególnych okoliczności wymagających zwiększonego nakładu pracy, wykraczającego poza typowe sytuacje. Nie wyjaśnił na czym miałaby polegać szczególna aktywność, uzasadniająca zasądzenie kwoty większej niż minimalna.
W konsekwencji Sąd uznał, że stawkę należną dla pełnomocnika należy określić w wysokości kwoty minimalnej, tj. 240 zł.
Strona skarżąca w niniejszej sprawie poniosła również następujące koszty: 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (k. 8), wpis sądowy od skargi administracyjnej w kwocie 500 zł (k. 9).
Łącznie koszty postępowania w niniejszej sprawie wyniosły 757,00 zł. Wobec powyższego kwota ta podlega zasądzeniu od organu na rzecz strony skarżącej.