Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją nr [...] wydaną dnia [...] września 2005 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nałożył na U. i A. R. obowiązek wykonania przebudowy nawierzchni utwardzonej kostką brukową na działce budowlanej nr ew. [...] przy ul. [...], ze spadkiem poprzecznym nawierzchni utwardzonej do środka zjazdu od obu budynków z pochyleniem od 1,0% - 1,5% w terminie 6 miesięcy od uostatecznienia się decyzji.
W uzasadnieniu organ podniósł, że w postępowaniu wszczętym na wniosek J. R.– właściciela sąsiedniej nieruchomości ustalono, że właściciele działki nr ew. [...] na swojej nieruchomości ok. 8 lat temu ułożyli – bez posiadania zgłoszenia – kostkę brukową na podsypce z piasku i cementu.
Postanowieniem wydanym dnia [...] sierpnia 2005 r. organ nadzoru budowlanego nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia inwentaryzacji geodezyjnej oraz opinii technicznej dotyczącej prawidłowości wykonanych robót z uwzględnieniem kierunku spływu wód opadowych. Z przedłożonej organowi opinii wynika, że prawidłowym rozwiązaniem w tej sprawie byłoby wykonanie spadku poprzecznego nawierzchni utwardzonej do środka zjazdu z pochyleniem od 1,0% - 1,5% od budynku nr [...] (budynku inwestora) do budynku nr [...].
Odwołanie od tej decyzji wnieśli U. i A. R. podnosząc, że budynek sąsiada pobudowany przed II wojną, podpiwniczony, nie posiada izolacji poziomej i pionowej, co przy wysokim poziomie wód gruntowych powoduje zalewanie pomieszczeń piwnicy.
Po rozpatrzeniu odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] marca 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie administracyjne w sprawie samowolnego wykonania przebudowy nawierzchni działki.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie utwardzona nawierzchnia działki o nr ew. [...] stanowi wjazd na posesję położoną przy [...] w P. Zdaniem organu odwoławczego z ustaleń opinii technicznej przedstawionej przez inwestorów, na podstawie której organ I instancji wydał kontrolowaną decyzję, nawierzchnia na zjeździe i placu jest ułożona prawidłowo pod względem konstrukcyjnym. Co prawda w treści opinii znajduje się stwierdzenie, ze bardziej prawidłowym rozwiązaniem byłoby wykonanie spadku poprzecznego nawierzchni utwardzonej do środka zjazdu z pochyleniem od 1% do 1,5% od budynku nr [...] do budynku nr [...], jednakże stwierdzenie to nie oznacza, że obecnie istniejące rozwiązania techniczne nie są prawidłowe i naruszają prawo.
Zdaniem organu, art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie przewiduje możliwości nałożenia w drodze decyzji obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu poprawienia jakości wykonywanych robót budowlanych.
W ocenie organu odwoławczego wobec tego, iż roboty budowlane przy utwardzeniu powierzchni działki zostały wykonane prawidłowo, brak jest podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, co powoduje, że postępowanie jest bezprzedmiotowe i winno być umorzone na podstawie art. 105 § 1 kpa.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. R. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił naruszenie przy jej wydaniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, pkt 8 i pkt 9 i art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, art. 7, art. 77 kpa i § 29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że opinia techniczna, na którą powołuje się organ została sporządzona jedynie w ograniczonym zakresie, nie odzwierciedla faktycznego zakresu wykonanych robót, ponieważ rzeczoznawca ograniczył się w niej jedynie do pokazania kierunku spływu wody opadowej na pasie utwardzonego terenu od bramy wjazdowej do garażu w budynku gospodarczym, sugerując organowi, że utwardzony został tylko wjazd na posesję, natomiast w postępowaniu organu I instancji ustalono, że
Sygn. akt VII SA/Wa 1006/06 utwardzono całą powierzchnię posesji w obrębie zabudowań na powierzchni ogólnej ok. 150m².
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydania dnia [...] marca 2006 r., w której uchylił on decyzję organu I instancji, nakładającą (na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane) na inwestorów obowiązki przebudowy wykonanej nawierzchni na ich działce i umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie samowolnego wykonania przebudowy nawierzchni działki.
Zdaniem Sądu skarga jest zasadna, bowiem decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta w art. 77 § 1 kpa, nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia prawdziwego stanu rzeczy na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego.
Okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, mają być ustalone przez organy w taki sposób by odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Jak wskazuje art. 80 kpa, tylko w przypadku zebrania przez organ i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena konkretnej sprawy i
Należy również zauważyć, iż zgodnie z art. 140 kpa organ odwoławczy tak samo jak organ I instancji związany jest przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, ponieważ ma on obowiązek rozpoznać sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania wniosku i zarzuty stron oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji.
Wszystko to powoduje, że okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają być ustalone przez organy w taki sposób aby odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż organ odwoławczy rozpatrując sprawę naruszył omawiane przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Opinia techniczna, którą powołał organ w zaskarżonej decyzji, objęła jedynie utwardzenie działki na zjeździe na drogę wojewódzką [...] o szerokości 3,70m, zaś z przedłożonej przez inwestora mapy inwentaryzacji geodezyjnej (K-12) wynika, że utwardzona część działki znacznie przekracza obszar zjazdu, koncentrując się więc jedynie na objętym opinią pasie działki, organ pominął pozostałą jej cześć samowolnie utwardzoną przez inwestora (mimo, że tak wniosek o wszczęcie postępowania, jak i decyzja organu I instancji dotyczyły całej utwardzonej powierzchni.
Przede wszystkim zaś organ winien rozważyć prawidłowość samowolnie wykonanych robót w kontekście zgodności z bezwzględnie obowiązującymi przepisami wykonawczymi, tj. § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i dopiero wówczas ocenić zasadność rozstrzygnięcia w trybie art. 51 lub też jeśli uzna, że wykonane roboty nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym umorzyć postępowanie (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12.04.2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 793/04).
Wobec powyższego, ponieważ organ odwoławczy nie wykonał obowiązku dokładnego ustalenia stanu faktycznego istotnego w sprawie, wydając decyzję z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, zawierających podstawowe zasady postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 1c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.