Uzasadnienie
Skarżący – P. S. złożył w dniu [...] kwietnia 2015 r. skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] uchylającą decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] w części dotyczącej wskazania terminów wykonania nakazanych prac konserwatorskich i robót budowlanych oraz utrzymującą zaskarżoną decyzję w pozostałej części tj. w przedmiocie nakazania skarżącemu wykonania prac konserwatorskich i budowlanych, niezbędnych ze względu na zagrożenie zniszczeniem zabytku w budynku przy ul. [...] ("dwór [...]").
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że poniesienie przez niego wysokich kosztów prac zabezpieczających wskazanych w ww. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. narazi skarżącego na duże straty finansowe rzędu 6.000 – 8.000 zł, co mieści się w pojęciu wyrządzenia znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nakazane prace konserwatorskie są bezcelowe, bowiem przedmiotowy obiekt stanowi "przysłowiową ruinę".
Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. skarżący wniósł o szybkie rozpoznanie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, z uwagi na fakt, iż Prezydent [...] w dniu [...] maja 2015 r. zastosował wobec skarżącego upomnienie wobec nie wykonania przedmiotowych prac konserwatorskich i robót budowlanych. W dniu [...] lipca 2015 r. skarżący ponownie złożył pismo procesowe do którego załączył kserokopię postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] na mocy którego organ nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym numer [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. wystawionym przez Prezydenta [...], w wysokości 10.000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 3 tej ustawy.
Powyższy przepis ma na celu uchronienie skarżącego przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez Sąd. Udzielenie ochrony tymczasowej odbywa się wyłącznie na wniosek. Przy czym żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. post. NSA z 25.01.2011, I OZ 36/11, Lex nr 741834).
W ocenie Sądu w złożonym w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnili spełnienia przesłanek wymienionych w cytowanym wyżej przepisie. Przede wszystkim nie można zgodzić się argumentacją skarżącego, że ewentualna szkoda finansowa związana z poniesionymi nakładami na roboty budowlane stanowi trudne do odwrócenia skutki wykonania zaskarżonej decyzji. Nakłady pieniężne ze swej istoty są bowiem odwracalne i w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość dochodzenia swoich roszczeń na drodze cywilnoprawnej.
Powołanie się zatem na konsekwencje finansowe nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji Ministra skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W tym stanie rzeczy przywołane we wniosku okoliczności, nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd wykonania ww. decyzji.
Zważyć ponadto należy, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471).
W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji