Uzasadnienie
Skarżący J. Ż. złożył w dniu 27 maja 2016 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie VII SA/Wa 1007/16, a następnie wnioski o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie złożył również w dniu 7 czerwca 2016 r. oraz w dniu 12 sierpnia 2016 r. Wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i synem, rodzina utrzymuje się z uzyskiwanego przez niego wynagrodzenia za pracę w wysokości około 3100 złotych miesięcznie. Oświadczył, że jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego o pow. 60 m². J. Ż. podniósł, że jest jedynym żywicielem rodziny, żona posiada grupę niepełnosprawności, wymaga stałego przyjmowania leków. Syn jest studentem studiów niestacjonarnych i osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku.
Skarżący do stałych wydatków zaliczył: opłaty związane z utrzymaniem mieszkania - ok. 600 zł, utrzymanie samochodu - 250 zł, czesne za studia syna - 550 zł, leczenie żony - 300 zł, wydatki na własne leczenie - 250 zł, dojazdy do pracy - 100 zł, opłaty za telefon, gaz, telewizję i inne - 250 zł, kieszonkowe dla syna (dojazdy do uczelni, przybory szkolne itp.) - 200 zł, wydatki na artykuły żywnościowe i niezbędne do życia codziennego - 600 zł.
Postanowieniem z dnia 19 października 2016 r. referendarz sądowy, po rozpoznaniu ww. wniosków, odmówił J. Ż. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Od powyższego postanowienia skarżący złożył sprzeciw.
Postanowieniem z dnia 22 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z 19 października 2016 r.
Skarżący J. Ż. w dniu 19 kwietnia 2017 r. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, a następnie wniosek o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie złożył w dniu 11 maja 2017 r.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zauważyć przede wszystkim trzeba, że kolejne wnioski J. Ż. o przyznanie prawa pomocy należy traktować jako wniosek o zmianę postanowienia z 19 października 2016 r. w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), który to przepis stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
Orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy może być zatem zmienione, musi jednak nastąpić zmiana okoliczności sprawy (stanu majątkowego strony i jej możliwości płatniczych), które stanowiły podstawę wcześniejszego orzeczenia. Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy może być zatem uwzględniony wówczas, gdy nastąpiło istotne pogorszenie sytuacji materialnej wnioskodawcy.
Zauważyć wobec tego trzeba, że z treści wniosków z dnia 19 kwietnia 2017 r. oraz z 11 maja 2017 r. wynika, że J. Ż. jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego o pow. 60 m², prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i synem. Skarżący wskazał, że jest jedynym żywicielem rodziny, żona posiada grupę niepełnosprawności, wymaga stałego przyjmowania leków, syn jest studentem studiów niestacjonarnych i osobą bezrobotną. J. Ż. oświadczył, że rodzina utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych przez niego z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości około 3100 złotych miesięcznie, a zobowiązania i stałe wydatki wynoszą około 3000 zł.
Porównanie treści wniosków rozpoznanych postanowieniem z 19 października 2016 r. oraz wniosków z dnia 19 kwietnia i 11 maja 2017 r. wskazuje, że sytuacja majątkowa i finansowa J. Ż. nie uległa pogorszeniu. Nie zaistniała zatem przesłanka, która dawałaby podstawę do zmiany postanowienia z dnia 19 października 2016 r., odmawiającego przyznania J. Ż. prawa pomocy.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 165 oraz art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.