Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. [...] S.A. w P. reprezentowanej przez r. pr. G. F., od decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] Prezydenta W. wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] grudnia 2007 r., dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających m. in. na budowie konstrukcji wsporczej (słup-noga oraz fundament) dla jednostronnego kasetonu reklamowego typu [...] o wymiarach zewnętrznych 6,28 m x 3,28 m przy ul. [...] w W. (dz. nr ew. [...] z obrębu [...]),
- - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z akt sprawy wynika, że przedmiotem zgłoszenia dokonanego przez inwestora w trybie art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (tj. Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) był zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie konstrukcji wsporczej oraz montażu jednostronnego kasetonu reklamowego typu [...] o wymiarach zewnętrznych 6,28 m x 3,2 8m przy ul. [...] w W. (dz. nr ew. [...] z obrębu [...]).
Organ zgodził się poglądem organu I instancji, iż przedstawiony w projekcie zakres robót budowlanych i wielkość urządzenia reklamowego powoduje, że budowa tego urządzenia nie może zostać zgłoszona w trybie przewidzianym w art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Potwierdzenie takiego rozumowania zdaniem Wojewody [...] znajduje oparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 754/06 (niepubl.), w którym stwierdzono, że: "na gruncie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego można wyróżnić urządzenia reklamowe wolnostojące trwale związane z gruntem (art. 3 pkt 3) i te urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, wśród których można wyróżnić i wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem, jednak są to zazwyczaj urządzenia stosunkowo lekkie, przenośne o małych gabarytach (...)."
Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego dostarczenia sprzeciwu po upływie ustawowych 30 dni na wyrażenie sprzeciwu, zarzut ten uznał za bezzasadny i stwierdził, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, jeżeli "zgłoszenie" dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego, nie jest "zgłoszeniem" w rozumieniu przepisu art. 30 ust 1 ustawy Prawo budowlane i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach ustawy Prawo budowlane dla tej instytucji.
Mając na względzie powyższe organ stwierdził, iż rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia, jest zgodne z prawem.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. [...] S.A. w P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji, że organ I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 7, 77 §1 i 107 §3 Kpa poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga A. [...] S.A. w P. jest zasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługuje na uwzględnienie. Badana decyzja organu II instancji jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).
Przedmiotem w/w kontroli sprawowanej przez Sąd była w niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2007 r. w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia dokonanego przez A. [...] S.A. w P., dotyczącego zamiaru instalacji nośnika reklamowego.
Wskazać należy, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wprowadziła zasadę wyrażoną w art. 28 zgodnie, z którą budowę można rozpocząć jedynie po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29 - 31 wymienionej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonania inwestycji.
Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonywanie robót, określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Mając na względzie treść przywołanych przepisów stwierdzić trzeba, iż wynika z nich jednoznacznie, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Z treści przywołanych przepisów wynika również, że ustawodawca nie uzależnił wyjątku - od zasady obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę - wyrażonego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, ani od zakresu robót budowlany, ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię (a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle), czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Powyższy pogląd został wyrażony i ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1311/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 903/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 223/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 88/08).
Za nieprawidłowe zatem należy uznać stanowisko prezentowane prze organy obu instancji, zgodnie z którym zakres robót budowlanych, wielkość nośnika reklamowego, jego masa całkowita oraz sposób jego osadzenia w gruncie powoduje, iż nie powinien mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.
Wskazać trzeba, że jeżeli ze względu na takie okoliczności jak np. wielkość urządzenia reklamowego jego masę całkowitą, czy zakres robót budowlanych właściwy organ uzna, iż realizacja inwestycji może spowodować m.in. zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, może on - działając na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego - nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy, zatem wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do nałożenia w/w obowiązku.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w pkt I sentencji wyroku.
Na mocy art. 152 w/w ustawy orzeczono jak w pkt II wyroku.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.