Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną [...] kwietnia 2008r. na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2007r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2006r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z [...] maja 2005r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę Zakładu W. na działce nr ew. [...].
W uzasadnieniu organ podał, że w jego ocenie kontrolowane decyzje są obarczone kwalifikowaną wadą rażącego naruszenia prawa tj. art. 64 w zw. z art. 55 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż zatwierdzały projekt budowlany magazynu opakowań o powierzchni 97,33 m, magazynu jaj - 335, 3 m2, wiaty parkingowej - 106,14 m2 i budynku biurowego o powierzchni 234,43 m2 - w sytuacji gdy, wydana dla tej inwestycji przez Burmistrza [...] dnia [...] czerwca 2004r. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalała powierzchnię zabudowy dla wskazanych obiektów odpowiednio: 53 m2, 350 m2, 100 m2 i 220 m2. Poza tym, organ podniósł, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2005r. została wydana bez podjęcia zawieszonego postanowieniem z [...] października 2004r. postępowania - a więc z rażącym naruszeniem art. 97 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego.
Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli R. H. i P. P.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego R. H. zarzucił organowi naruszenie art. 64 w związku z art. 55 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 156 § 1, art. 156 § 2, art. 7, 8, 9, 77, 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, zaś skarżący P. P., naruszenie art. 8 kpa.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny stosownie do przysługujących mu uprawnień określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu mającym wpływ na wynika sprawy co wynika z zapisu art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Uwzględnienie skargi następuje tylko wtedy gdy doszło do naruszenia prawa przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapadła w postępowaniu nieważnościowym. Art. 16 § 1 ustawy - kodeks postępowania administracyjnego ustanawia ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych od której ustawodawca dopuścił pewne wyjątki. Jednym z nich jest stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156.
Postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest więc postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem jest ocena czy decyzja kończąca postępowanie w sprawie dotknięta jest jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa, której wystąpienie powoduje konieczność wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc.
Wśród przesłanek wskazanych w w/w przepisie w pkt - 2 - im wymienione jest rażące naruszenie prawa, które koliduje z zasadą działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z tym, że ani oczywistość naruszenia prawa ani też nawet charakter przepisów, które zostały naruszone nie są wystarczające do uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie, a także w literaturze dominuje pogląd, że obok oczywistego naruszenia prawa i charakter przepisu który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno - gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia II SA 737/84). Tak więc, o rażącym naruszeniu prawa co do zasady można mówić wówczas gdy pozostawienie w obrocie prawnym kwestionowanej decyzji nie jest do pogodzenia z porządkiem prawnym, a wobec tego musi być ona wyeliminowana w takim celu, ażeby możliwe było przywrócenie porządku publicznego zakończonego tą decyzją, przy czym nie chodzi tylko o pozbawienie kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji bytu prawnego, lecz o podjęcie po jej wyeliminowaniu koniecznych czynności lub aktów prawnych naprawczych.
W rozpoznawanej sprawie organ stwierdził jedynie że kontrolowane decyzje Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006r. i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] wydana w przedmiocie pozwolenia na budowę rażąco naruszają przepis art. 97 § 2 kpa i art. 64 oraz 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie dokonał jednak oceny naruszenia prawa i nie uzasadnił właściwie rozstrzygnięcia naruszając w ten sposób zasady postępowania określone w art. 7, 77 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o stwierdzeniu nieważności organ oceni kwestionowane decyzje biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sądu, mając również na względzie - przy ocenie zgodności decyzji z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu to, że organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę i w sposób władczy orzekać w kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego (w. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2007r. II OSK 200/06).
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.