Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 1998r. znak: [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w W., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz art. 71 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 89 poz. 414 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu sprawy zmiany sposobu użytkowania działek o nr [...] w W. przy zbiegu ul. [...] i [...], użytkowanych jako parking samochodowy, nakazał R. P. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania terenu ww. działek.
W dniu 29 kwietnia 1999r. R. P. złożył wniosek o pozwolenie na budowę parkingu na [...] stanowiska wraz z siecią kanalizacji deszczowej w W., zlokalizowanego na działkach nr [...] przy ul. [...].
Starosta W. decyzją z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał R. P. pozwolenie na budowę ww. parkingu.
W dniu [...] lutego 2004r. Wojewoda [...] decyzją nr [...] na podstawie art. 156 § 1 i § 2 oraz art. 158 K.p.a. stwierdził z urzędu nieważność powyższej decyzji Starosty W. z dnia [...] maja 1999r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podniósł, że R. P. - właściciel działek nr [...] nie przywrócił poprzedniego sposobu użytkowania terenu. Wojewoda stwierdził, że swoją decyzją Starosta W. rażąco naruszył art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. W ocenie organu I instancji, Starosta powinien był wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ponieważ, na terenie objętym pozwoleniem zrealizowano samowolnie obiekt budowlany, i mimo obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W., nie przywrócono poprzedniego sposobu jego użytkowania. Z tych względów Wojewoda uznał, że decyzja Starosty W. wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
Od decyzji Wojewody [...] odwołanie złożył R. P. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu I instancji, iż decyzja Starosty W. dotycząca pozwolenia na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji) właściwy organ miał obowiązek wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę jeżeli na terenie którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu znajdował się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. W dacie wydania decyzji Starosty W. w obrocie prawnym pozostawała decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] września 1998 r. wydana na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazująca przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania terenu działek nr [...] w W. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że przepis art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego nie ogranicza w swej treści trybu, w jakim miałaby być orzeczona rozbiórka, będąca negatywną przesłanką dla wydania pozwolenia na budowę.
Mówi ogólnie o "nakazie rozbiórki", dlatego zdaniem organu II instancji, należy przyjąć, iż będzie miał tu zastosowanie zarówno tryb określony w art. 48 jak i art. 51 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że Starosta powinien był odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym kwestionowane orzeczenie o pozwoleniu na budowę w sposób rażący naruszyło art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego. Wypełniło to przesłankę art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył R. P. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący podniósł, ze przedmiotowa decyzja jest obarczona błędem złego określenia lokalizacji inwestycji. Ponadto, że decyzja stała się bezprzedmiotowa, gdyż Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w W. odstąpił od decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania działek [...] i [...] w W. Skarżący podniósł również, że od daty wydania decyzji Starosty W. minęło 5 lat, zatem w świetle przepisów ustawy inwestycja powinna zostać zalegalizowana.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 zpóźn.zm.).
Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd jest władny uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te które przytacza strona skarżąca.
Skarga jest zasadna, jednakże z innych przyczyn niż wskazał to skarżący.
Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja administracyjna wydana została na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w wyniku przeprowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania nieważnościowego. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności orzeczeń administracyjnych. Przesłanki, które umożliwiają organowi stwierdzenie nieważności nie mogą być w związku z tym interpretowane rozszerzające Należy podkreślić, iż zgodnie z tym przepisem organ stwierdza nieważność decyzji, gdy została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności. Chodzi tu o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Oczywisty charakter naruszenia prawa jest koniecznym, aczkolwiek nie jedynym- warunkiem do uznania naruszenia prawa za rażące.
Nie można bowiem przyjąć, iż prawo zostało naruszone w rażący sposób, jeżeli stanieje możliwość różnej jego interpretacji, [tak. NSA w wyroku z dnia 5 października 200lr. sygn.akt IV SA 1295/98 nie publik.]
W niniejszej sprawie Sąd nie podzielił stanowiska organów nadzoru budowlanego co do zakresu stosowania art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego.
Zgodnie z przepisem art. 35 ust 5 ustawy Prawo budowlane ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. 1994r. Nr 89, poz.414 z późn.zm.) (stan prawny na dzień 14 maja 1999 r.) właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w stosunku do terenu którego dotyczy inwestycja takiego nakazu nie orzeczono. Kierownik Urzędu Rejonowego w W. nakazał wprawdzie przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania terenu działek nr [...] i [...] w W., jednakże, w ocenie Sądu nie można pojęcia rozbiórki obiektu budowlanego utożsamiać z pojęciem przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania. Pojęcia te mają odmienne znaczenie i używane są przez ustawodawcę w różnych stanach prawnych.
Art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego odnosi się jedynie do tych terenów na których znajduje się obiekt budowlany co do którego wydano ostateczną decyzję o jego rozbiórce. Przepis ten nie zawiera uregulowania wskazującego na możliwość zastosowania podobnej sankcji w sytuacjach, gdy orzeczono przywrócenie do stanu poprzedniego. Stanowisko takie zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2000r. sygn.akt II SA/Wr 1458/00, nie publik.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt la ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł jak w sentencji.
W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.