Uzasadnienie
W dniu 15.09.2009r. Inwestor J. S. i złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego - budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działkach nr ew. [...] przy ul. P. w L. W dniu 28.10.2009r. inspektorzy organu powiatowego przeprowadzili kontrolę obowiązkową zakończonej budowy obiektu budowlanego, podczas której stwierdzili nieprawidłowości w zakresie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki w myśl art.59a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...].10.2009 r. organ I instancji nałożył na Inwestora karę w wysokości 1 000 zł (słownie: tysiąc złotych) z tytułu stwierdzonej niezgodności w zakresie objętym zatwierdzonym projektem zagospodarowania działki przy budowie przedmiotowego budynku.
Na powyższe postanowienie w ustawowym terminie Inwestor złożył zażalenie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W związku z wydanym postanowieniem z dnia [...]10.2009r. organ powiatowy decyzją Nr [...] z dnia [...].11.2009r. odmówił inwestorowi wydania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działkach nr ew. [...] przy ul. P. w L..
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją Nr [...]z dnia [...] marca 2010r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując w uzasadnieniu, że w dniu 28.10.2009r. inspektorzy organu powiatowego przeprowadzili kontrolę obowiązkową zakończonej budowy obiektu budowlanego, podczas której stwierdzili nieprawidłowości w zakresie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki w myśl art. 59a ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Kontrola, o której mowa w art. 59a, obejmuje sprawdzenie wielu zagadnień, począwszy od parametrów technicznych obiektu budowlanego poprzez zastosowane wyroby budowlane, aż po zgodność obiektu z projektem zagospodarowania działki lub terenu.
Ustalono, iż stan faktyczny jest niezgodny w zakresie powierzchni utwardzeń przy tarasie i garażu, ponadto nie wykonano wiaty śmietnikowej. Wobec powyższego zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo odmówił wydania
VII SA/WA 1029/10 pozwolenia na użytkowanie obiektu objętego wnioskiem.
Organ odwoławczy podkreślił, iż w sytuacji, gdy w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzone zostaną nieprawidłowości skutkujące wymierzeniem stosownej kary, a także w przypadku niespełnienienia wymogów określonych w art. 57 ust 1-4-Prawa budowlanego organ jest zobowiązany do wydania odmowy pozwolenia na użytkowanie.
Organ wskazał, że art. 59f ust. 6 ustawy Prawo budowlane będący podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia określa dalsze następstwa prawne stwierdzenia nieprawidłowości w czasie obowiązkowej kontroli. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości z art. 59a ust. 2 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego ma obowiązek odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie oraz przeprowadzić odpowiednie postępowanie w trybie art. 51 Prawa budowlanego.
Organ wskazał również, że zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa sądowo -administracyjnego w przypadku wymierzenia kary za nieprawidłowości, stwierdzone w trakcie obowiązkowej kontroli budowy, organ ma obowiązek wydania decyzji o odmowie wydania pozwolenia na użytkowanie. Przepis ten wprowadza zasadę, że w przypadku stwierdzenia w trakcie kontroli określonych nieprawidłowości i wymierzenia kary organ nadzoru budowlanego obowiązany jest odmówić wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu i przeprowadzić odpowiednie postępowanie "naprawcze". W tym sensie wymierzenie kary nie jest jedyną konsekwencją nieprawidłowej realizacji obiektu budowlanego. Taką konsekwencją jest również odmowa wydania pozwolenia na użytkowanie (wyrok WSA Wrocław z 2009-07-09 II SA/Wr 140/09).
Skarżący J. S. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 59 ust. 5 w zw. z art. 59f ust. 6 oraz art. 59a, art. 59c, art. 59d ust. I ustawy Prawo budowlane oraz art. 6, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 79 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107§ 3 kpa.
Skarżący wskazał, że wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie VII S.A./WA 439/10 wydanym na skutek skargi J. S., uchylił ostateczne postanowienie MINB z dnia [...] stycznia 2010r. znak: [...] oraz poprzedzające je postanowienie PINB nr [...] z dnia [...]10.2009r.
W związku z powołanym wyżej wyrokiem WSA, usuwającym z obrotu prawnego zaskarżone postanowienia organów obu instancji, odpadła podstawa prawna do wydania decyzji odmawiającej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego domu jednorodzinnego.
VII SA/WA 1029/10
Skarżący podniósł również, że organ II instancji w istocie nie przeprowadził właściwego postępowania instancyjnego gdyż opierając się całkowicie i jedynie na zebranym przez organ I instancji materiale dowodowym nie ustosunkował się merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Ponadto organ I instancji dokonał oceny zgodności zagospodarowania terenu nieruchomości przy ul. P. w L. z projektem zagospodarowania wynikającym z decyzji [...] z [...]maja 2009 r. która nie była wydana w stosunku do J. S.. Zatem organ dokonał porównania rzeczy nieporównywalnych: inwestycji J. S. z projektem inwestycji innego inwestora na innej nieruchomości.
Zdaniem Skarżącego zawarte w protokole kontroli ustalenie jakoby przy budowie przedmiotowego obiektu budowlanego doszło do nieprawidłowości w zakresie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki w myśl art. 59a ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego jest nieprawdziwe i nieuzasadnione albowiem inwestor utwardzając teren wokół tarasu i garażu zmieścił się w powierzchni 84,37 m2 przewidzianej w bilansie terenu ujętym w zatwierdzonym projekcie w ramach pozycji określonej jako "pozostałe powierzchnie utwardzone".
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu było rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] marca 2010r, którym utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakładającą na Inwestora karę w wysokości 1 000 zł z tytułu stwierdzonej niezgodności w zakresie objętym zatwierdzonym projektem zagospodarowania działki przy budowie przedmiotowego budynku.
VII SA/W A 1029/10
Organy obu instancji stwierdziły, że podstawą zaskarżonych decyzji był art. 59f ust. 6 Prawa Budowlanego, który określa dalsze następstwa prawne stwierdzenia nieprawidłowości w czasie obowiązkowej kontroli. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości z art. 59a ust. 2 Pb organ nadzoru budowlanego ma obowiązek odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie oraz przeprowadzić odpowiednie postępowanie w trybie art. 51 Pb.
Organ odwoławczy wskazał również, powołując się na linię orzecznictwa sądowego, że przepis ten wprowadza zasadę, że w przypadku stwierdzenia w trakcie kontroli określonych nieprawidłowości i wymierzenia kary, co miało miejsce w tej sprawie, organ nadzoru budowlanego obowiązany jest odmówić wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu i przeprowadzić odpowiednie postępowanie "naprawcze". Konsekwencją wymierzenia kary jest również odmowa wydania pozwolenia na użytkowanie.
Zauważyć jednak należy, że ta argumentacja organów nie może się ostać w warunkach niniejszej sprawy, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie VII S.A./WA 439/10 wydanym na skutek skargi J. S. wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2010r. uchylił ostateczne postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010r. znak: [...] oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...].10.2009r. o nałożeniu kary na inwestora w wysokości 1000 zł.
Już sam fakt usunięcia z obrotu prawnego zaskarżone postanowienia organów obu instancji, uzasadnia konieczność ponownej weryfikacji wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na użytkowanie skoro odpadła podstawa prawna do wydania decyzji odmawiającej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego domu jednorodzinnego.
Biorąc zaś pod uwagę stwierdzenia Sądu zawarte w uzasadnieniu do wyroku z dnia 14 stycznia 2010r a sprowadzające się do wątpliwości, czy rzeczywiście stan faktyczny obiektu odbiega od zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu, biorąc pod uwagę okoliczności podnoszone przez inwestora zaskarżone decyzje nie mogły ostać się w obrocie prawnym.
Powtórnie rozpatrując sprawę organ zobowiązany będzie ponownie rozpoznać sprawę w jej całokształcie i ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, czy rzeczywiście stan faktyczny obiektu odbiega od zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu, przy czym weźmie pod uwagę okoliczności podnoszone zarówno w odwołaniu, jak i w
VII SA/WA 1029/10 skardze.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c), art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.