Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 czerwca 2008 r. G. G. reprezentowana przez adw. B. U. wniosła skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008 r. znak: [...] w przedmiocie nie wyznaczenia organowi terminu do załatwienia sprawy. Skarżąca podniosła, iż nie zgadza się z argumentacją organu zawartą w skarżonym postanowieniu, iż wydanie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] załatwia sprawę niezałatwienia w terminie prawy stwierdzenia nieważności pozwolenia na użytkowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Przepis art. 1 cytowanej ustawy stanowi, że przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych.
Zakres tych spraw precyzuje przepis art. 3 § 2 i 3 ww. ustawy, który wymienia akty prawne poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to między innymi postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Żadnego z powyższych wymogów nie spełnia zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 maja 2008 r., odmawiające wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy. Brak jest w kodeksie postępowania administracyjnego przepisu, który by przewidywał zażalenie na tego rodzaju postanowienia (art. 141 § 1 Kpa). Ponadto zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Jest to jedno z rodzaju postanowień, o których mowa w art. 123 § 2 kpa, rozstrzygających kwestie wynikające w toku postępowania - przewlekającego się - a nie dotyczy ono rozstrzygnięcia o istocie sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 1998 r., sygnatura akt IV SA 1149/96, LEX 43277).
Z tych przyczyn na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w/w ustawy orzeczono jak w sentencji.