Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] kwietnia 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy podał, że decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. znak [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia na wniosek B i Z S nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] w Warszawie Oddział w [...] pozwolenia na budowę boiska piłkarskiego z bieżnią lekkoatletyczną wraz z infrastrukturą na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]oraz [...] przy ulicy [...] w [...].
Oceniając w postępowaniu nieważnościowym ww. decyzję organ odwoławczy podkreślił, że objęta wnioskiem decyzja Starosty [...] o pozwoleniu na budowę została poprzedzona wydaniem decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie boiska piłkarskiego z bieżnią, sanitariaty przy ul. [...] i ul. [...] and [...] na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w [...]
. W ww. decyzji wskazano, że działki inwestycyjne usytuowane są na terenie oznaczonym w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta [...]z dnia [...] kwietnia 1994 r.nr [...] symbolem 89-UT, S (znajdują się na terenie rekreacji i sportu, na którym przewidziano utrzymanie istniejących obiektów funkcjonalnych oraz rozbudowę Ośrodka Sportowego [...] –rezerwa terenu m.in. dla boiska piłkarskiego z bieżnią.
Z akt sprawy wynika, że inwestycja odpowiada wymogom określonym w powyższej decyzji z [...] czerwca 2002 r. w szczególności dotyczącym wymiarów boiska piłkarskiego (90 X 50M) oraz długości bieżni (333, 33 m). Ponadto, zgodnie z wymaganiami powyższej decyzji inwestor uzyskał pozwolenie wodnoprawne (decyzja Starosty [...]z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak [...]) oraz pozytywną opinię konserwatora zabytków (postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak [...], z którego wynika również że ustanowiony został inspektor nadzoru archeologicznego) jak również w ramach projektowanego przedsięwzięcia zaplanowano 2 bramy wjazdowe i furtkę od strony parkingów Organ wskazał, że w ramach projektowanej inwestycji zaplanowany został również budynek sanitariatów o wymiarach 9, 31 X 8, 86 m (tj. ok.82 m2) tymczasem w decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. przewidziano realizację sanitariatów o powierzchni ok. 70 m2.
Wobec powyższego zauważył, że w powyższym zakresie rozwiązania zawarte w analizowanym projekcie budowlanym są niezgodne z wymogiem zawartym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednakże w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe uchybienie nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa, a tym samym nie nosi ono znamion rażącego naruszenia z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Jednocześnie organ zauważył, że jak wynika z projektu zagospodarowania terenu inwestycyjnego planowany budynek sanitariatów zaprojektowany został zgodnie z wymaganiami zawartymi w rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U z 1995 r. nr 10, poz.46) w szczególności z przepisem § 12 (regulującym odległość projektowanych budynków od granicy z sąsiednimi nieruchomościami), § 13, § 57 oraz § 60 (regulujących zapewnienie naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi) ww. rozporządzenia.
Ponadto w ocenie organu, wbrew twierdzeniu zawartemu w odwołaniu inwestor ([...]) wykazał się prawem do dysponowania na cele budowlane wszystkimi nieruchomościami inwestycyjnymi (KW nr [...], pismo Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Inspektorat w [...] z dnia [...] lipca 2002 r. znak [...]) spełniając przy tym obowiązek, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego
Odnosząc się do zarzutu podnoszonego w odwołaniu, dotyczącego wydania weryfikowanej decyzji o pozwoleniu na budowę z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego (zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu), organ podkreślił, iż faktem jest, że w dacie wydania ww. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji była rozstrzygnięciem nie ostatecznym ale fakt ten nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, bowiem z treści przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 prawa budowlanego nie wynika, ze decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi być ostatecznym rozstrzygnięciem w dacie składania wniosku o pozwolenie na budowę bądź w dacie wydawania pozwolenia na budowę aby mogło być ono wydane.
Tym samym nie można stwierdzić w niniejszej sprawie aby doszło do wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] z oczywistym naruszeniem art.32 ust.4 pkt 1 Prawa budowlanego. Wobec powyższych ustaleń mając na uwadze, iż okoliczność wystąpienia oczywistości naruszenia przepisu jest niezbędna do możliwości stwierdzenia wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, w ocenie organu nie można stwierdzić aby decyzja Starosty [...]z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] znak [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego.
Odpowiadając z kolei na zarzut podnoszony przez odwołujących się, iż w związku z realizacją spornej inwestycji uniemożliwione im zostało korzystanie z ich prawa służebności gruntowej do korzystania z działek inwestycyjnych polegającej na skomunikowaniu działki nr ew. [...] z droga publiczną (ul [...]) organ stwierdził, że nie ma on wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Należy bowiem wskazać, że powyższa okoliczność może stanowić ewentualnie przedmiot roszczeń w postępowaniu toczącym się przed sądem powszechnym a nie w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
Ponadto organ odwoławczy nie stwierdził, aby decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r.nr [...] została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 kpa), z rażącym naruszeniem innych przepisów prawa, bądź bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt. 2 kpa).Powyższemu rozstrzygnięciu nie można również zarzucić że dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją (art. 156 § pkt 3 kpa) zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 4 kpa), było niewykonalne w dniu jego wydania, a niewykonalność ta miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 kpa), jego wykonanie wywoływałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 kpa) ani też rozstrzygnięcie zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 kpa).
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli B i Z S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili organowi rażące naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna, bowiem Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U z 2002 r. Nr 153. Poz.1269 ze zm.) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym, które jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego zadaniem jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności. Wady te enumeratywnie wymienia art.156 § 1 pkt. 1-7 kpa, który stanowi m.in. że nieważność decyzji stwierdza się gdy została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
W tym miejscu należy podkreślić, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji gdy określona decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą (por. uwagi do art. 156 kpa, wyd. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2000).
Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoich orzeczeniach podkreślał, że ani oczywistość naruszenia przepisu ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę boiska piłkarskiego z bieżnia lekkoatletyczną i infrastruktura na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...]przy ulicy [...] w [...].
Sad orzekający w niniejszej sprawie podziela ocenę organu, iż kontrolowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wskazanych w art. 156 § 1kpa.
Nie jest zasadny – w ocenie Sądu zarzut rażącego naruszenia (przy wydaniu weryfikowanej decyzji) art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane tj. wydanie decyzji mimo braku po stronie inwestora prawa do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane oraz wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o nieostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Odnosząc się do zarzutów wniosku oraz ustaleń organu należy podkreślić w ocenie Sądu, że mimo naruszenia przy wydawaniu weryfikowanej decyzji przepisu art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego (w oparciu o nieostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) organ prawidłowo uznał, że naruszenia tego nie można uznać za rażące, a więc kwalifikowane naruszenie prawa, bowiem nie wystąpiły przesłanki rażącego naruszenia, o których wspomniano wyżej.
Należy również podzielić ocenę organu, że decyzja Starosty [...]weryfikowana w niniejszym postępowaniu nie jest również dotknięta żadną z pozostałych wad nieważności, bowiem została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie dotyczyła sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją. Ponadto decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie jest i nie była w dniu jej wydania trwale niewykonalna, nie jest również dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, a w szczególności będącego podstawą jej wydania art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.