Uzasadnienie
Skarżąca spółka w skardze na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., wyrażające zgodę na odstąpienie od obowiązku wymienionego w § 12 ust. 2, 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r., zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego ostatniego postanowienia.
Skarżąca wskazała, że wykonanie postanowienia w zaskarżonym zakresie narazi spółkę na niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków na mieniu, związanych z budową budynku mieszkalnego z garażem podziemnym oraz rozbiórką budynków gospodarczych przy ul. S. [...] we Wrocławiu w oparciu o pozwolenie budowlane, wydane w związku z uzyskaniem przez inwestora odstępstw od przewidzianych prawem warunków ochrony przeciwpożarowej budynku. Projektowany budynek, w ocenie skarżącej, ograniczy w sposób rażący oświetlenie przeznaczonego na stały pobyt ludzi pomieszczenia skarżącej, którego głównym źródłem oświetlenia jest okno na ścianie szczytowej, do której przylegać ma projektowany budynek. Okno to pełni również funkcję przeciwpożarową i przeciwwłamaniową, a ściana, w której znajduje się okno, jest ścianą oddzielenia pożarowego – czego inwestor nie wziął pod uwagę.
Ponadto projektowany budynek, przylegający do ściany budynku skarżącej, znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie stacji benzynowej, co w razie pożaru spowoduje znaczne szkody i trudne do odwrócenia skutki na mieniu skarżącej lub innego podmiotu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w § 1 art.
61. Z przepisu tego wynika więc, że, po pierwsze, wstrzymanie wykonania aktu może nastąpić tylko na wniosek skarżącego, ale jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku (sąd nie może orzekać o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu), a po drugie, wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć zaskarżonego aktu. Dopiero w przypadku, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także aktów wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Oznacza to, że powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 p.p.s.a zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga, zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej.
W związku z tym treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty zaskarżone, jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 683/12).
Strona skarżąca zaskarżyła do sądu postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, wydane w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 k.p.a., będącym postępowaniem nadzwyczajnym w stosunku do postępowania zwykłego, w którym zostało wydane postanowienie z dnia [...] stycznia 2012 r. Wnioskiem o wstrzymanie wykonania strona skarżąca objęła zaś wyłącznie postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Tak sformułowanego wniosku nie sposób uwzględnić, albowiem strona wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia wydanego w postępowaniu zwykłym, nie wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego, wydanych w postępowaniu nadzwyczajnym.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.