Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Starosta Powiatowy w [...] zatwierdził projekt budowlany i zezwolił D.S. na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr [...] w M. przy ulicy K. W uzasadnieniu podał, że projekt zagospodarowania działki stanowiący część składową projektu budowlanego jest zgodny z decyzją Burmistrza Miasta [...] o warunkach zabudowy, przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stwierdzono również kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.
Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania H. i M. K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu stwierdził, że w wyniku dokonanych ustaleń, nie stwierdzono naruszeń i niezgodności, które wskazywałyby, że podjęta przez organ I instancji decyzja wydana została niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Inwestor spełnił wszystkie wymagania z art. 32 ust. 4 prawa budowlanego.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 r. Starosta Powiatowy w [...] działając z upoważnienia Ministra Infrastruktury, udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 3 pkt lb rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestor załączył również analizę nasłonecznienia z której wynika, że nasłonecznienie budynku położonego na działce nr ewid. [...] jest zgodne z obowiązującymi warunkami.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli H. i M. K.. Skarżący podali, że planowana inwestycja stanowi naruszenie ich praw gdyż nastąpi znaczne pogorszenie warunków zamieszkania wskutek przesłonięcia ich budynku, bryłą budynków projektowanych. Ponadto inwestycja jest zaprojektowana niezgodnie z przepisami, bowiem naruszone zostały przepisy § 271 ust 1, § 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Oprócz tego Wojewoda [...] nie odniósł się zupełnie merytorycznie do podniesionych przez skarżących argumentów w sprawie naruszenia przepisów budowlanych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153, poz 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły wobec czego skarga zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7 kpa, art. 77 kpa i art. 107 § 3 kpa. Nie zostały bowiem wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy niezbędne do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.
Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż jest on "w szczególności (...) obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kpa" (zob. wyrok NSA z 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45).
Należy zauważyć, iż na podstawie art. 80 kpa organ administracji publicznej, zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Rozpatrując materiał dowodowy organ administracji publicznej nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy (zob. Wróbel A., Zakamycze 2000, a także wyrok NSA z 28 grudnia 2000 r., I SA 762/00, LEX nr 77604). W nauce i w orzecznictwie podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny. Zarzut dowolności w ocenie konkretnej sprawy wykluczają ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc "przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku (...) wydania decyzji o przekonywującej treści" (zob. wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99, LEX nr 54171).
Nie negując ostatecznego rozstrzygnięcia Sąd stwierdza, że sprawa nie dojrzała do merytorycznego rozstrzygnięcia na jej obecnym etapie.
Należy zauważyć, iż w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] maja 2004 r. Wojewoda [...] nie odniósł się do zarzutów skarżących dotyczących decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2004 r., a zgodnie z w/w przepisami Kodeksu Postępowania Administracyjnego miał taki obowiązek.
Skarżący w uzasadnieniu swojej skargi podważają zgodność projektu budowlanego z przepisem § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zgodnie z § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego.
W uzasadnieniu decyzji organu I instancji zawarto stwierdzenie, iż w projekcie budowlanym uwzględniono ścianę oddzielenia pożarowego. Jednakże z załączonego do akt projektu budowlanego nie wynika, aby taka ściana była przewidziana. Nie stanowi bowiem takiego dowodu odręczny dopisek - "ściany w granicy spełniają wymagania klasy odporności ogniowej zgodnie z obowiązującymi przepisami" nie poświadczony żadnym podpisem, ani urzędową pieczęcią.
W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...] nie ustosunkował się wcale do powyższego zarzutu skarżących, co stanowi oczywiste naruszenie art. 107 § 3 kpa.
Nie można natomiast zgodzić się z argumentacją skarżących, iż planowana inwestycja narusza przepisy dotyczące zacienienia ich nieruchomości. Jak słusznie zaznaczył organ II instancji inwestor załączył analizę nasłonecznienia, z której wynika, że nasłonecznienie budynku położonego na działce nr ewid. [...] jest zgodne z obowiązującymi przepisami.
Nie ulega więc wątpliwości, iż nie naruszono § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., gdyż w/w analiza nasłonecznienia wskazuje, iż budynek mieszkalny na działce nr ewid. [...] spełnia wymogi zawarte w § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Niedostateczna analiza materiału dowodowego, a także nieustosunkowanie się organu do zarzutów skarżących powoduje, że zaskarżona decyzja nie może pozostać w obrocie prawnym. Zaniedbania organu administracji państwowej polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na ocenę w/w okoliczności stanowią naruszenie art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, które ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.