Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2004r. Nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1996r. nr [...].
Wskazaną wyżej decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] grudnia 1995r.r. nakazującą T. K. rozbiórkę samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego (wiaty) położonej w L. przy ulicy [...].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż decyzje powyższe zostały wydane zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania prawem, na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Z ustaleń dokonanych przez organy wynikało bowiem, iż inwestorka wybudowała obiekt w sierpniu 1995r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W tej sytuacji organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały art. 48 Prawa budowlanego z 1994r.
W wyniku wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, złożonego przez T. K., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, iż decyzja Prezydenta Miasta L. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [...] dotknięte są wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Niewątpliwie bowiem odwołująca się wybudowała wiatę bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, w związku z powyższym organ miał obowiązek zastosować art. 48 Prawa budowlanego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję T. K. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, przychylne rozpatrzenie jej sytuacji życiowej i odstąpienie od egzekucji dot. rozbiórki wiaty.
W uzasadnieniu skargi wskazała, iż wiatę wybudowała w 1994r. i nie wiedziała, iż na budowę tak małego pomieszczenia konieczne jest pozwolenie na budowę. Ponadto na budowę wiaty uzyskała decyzję o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest bezzasadna, a jej zarzuty uznać należy za chybione.
Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym. W postępowaniu tym badaniu podlega stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania kontrolowanej w tym trybie decyzji.
Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia dotkniętego wadą z art. 156 § 1 kpa. Postępowanie to jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania, organ natomiast jest zobligowany jedynie do oceny i analizy dokumentów stanowiących podstawę wydania decyzji badanej. Ujawnione w okresie późniejszym okoliczności nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności tej decyzji. Wskazać należy, iż wzruszenie decyzji administracyjnej w trybie stwierdzenia jej nieważności może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy decyzja ta dotknięta jest jedną z wad wyliczonych w art. 156 § 1 Kpa, zawierającym zamknięty ich katalog. Wady decyzji wymienione w tym przepisie tkwią w samej decyzji i mają charakter materialnoprawny.
Organ w postępowaniu nieważnościowym, nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, a czego, jak wynika z treści wniosku o stwierdzenie nieważności, domagała się skarżąca, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zamknięty materiał dowodowy. W ocenie Sądu dowody, zebrane w sprawie uzasadniały odmowę stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...].
Z akt sprawy wynika, iż obiekt został zbudowany w 1995r., co potwierdzają wyjaśnienia skarżącej ujęte w protokole z dnia [...] listopada 1995r. Skarżąca nie okazała ostatecznej decyzji zezwalającej na budowę przedmiotowej wiaty, na który to obiekt zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Organy nadzoru budowlanego prawidłowo zatem zastosowały art. 48 Prawa budowlanego z 1994r., a tym samym kontrolowane przez Sąd decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę odpowiadają prawu.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.