Uzasadnienie
W. J. K. w dniu [...].12.1994 r. wystąpił o "rozszerzenie zakresu uprawnień do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w zakresie architektury".
W. J. K. jest inżynierem budownictwa, absolwentem Politechniki [...] (Filia w [...]), którą ukończył w [...] r. Legitymuje się uprawnieniami budowlanymi do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych i ograniczonymi uprawnieniami do projektowania w specjalności architektonicznej.
Decyzją nr [...] z dnia [...].01.2006 r. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Architektów odmówiła wnioskodawcy W. J. K. rozszerzenia uprawnień budowlanych do uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej wskazując, że posiadane przez niego wykształcenie potwierdzone dyplomem inżyniera budownictwa jest wykształceniem pokrewnym, a nie odpowiednim w rozumieniu przepisu art. 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i nie uprawnia do ubiegania się o nadanie uprawnień objętych wnioskiem.
Od decyzji tej W. J. K. wniósł odwołanie, w którym zarzucił decyzji wskazanie niewłaściwych podstaw prawnych, brak rozpoznania jego wniosku z dnia [...].11.1994 r. oraz niewłaściwe uzasadnienie decyzji i błędne stwierdzenie, że posiada uprawnienia do projektowania architektonicznego w ograniczonym zakresie, zażądał także wskazania właściwych podstaw prawnych rozstrzygnięcia.
Krajowa Komisja Kwalifikacyjna na posiedzeniu w dniu [...] marca 2006 r. po zapoznaniu się z aktami sprawy i rozpatrzeniu zarzutów odwołania W. J. K. z dnia [...].03.2006 r. wniesionego w dniu [...].03.2006 r. decyzją nr [...] uchyliła zaskarżoną decyzję organu I instancji i orzekła o pozostawieniu podania bez rozpoznania.
Krajowa Komisja Kwalifikacyjna przy ponownym rozpoznaniu sprawy stwierdziła, że zaskarżona decyzja Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów z dnia [...].01.2006 r. jest prawidłowa pod względem merytorycznym i w tej części uznała zarzuty odwołania za nieuzasadnione. Uznała natomiast za zasadne zarzuty skarżącego dotyczące uchybień formalnych w zaskarżonej decyzji.
VII SA/Wa 1071/06
Krajowa Komisja Kwalifikacyjna wskazała w uzasadnieniu,że wnioskodawca w odwołaniu kwestionuje brak wskazania w osnowie decyzji podstaw prawnych dotyczących stanu prawnego z dnia wniesienia wniosku (1.12.1994 r.) i zarzuca decyzji oparcie jej na przepisach, które weszły w życie po tej dacie.
Zdaniem Krajowej Komisji argument ten nie jest zasadny bowiem przepis art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy ustawy wyklucza to możliwość zastosowania przepisów ustawy Prawo Budowlane z dnia 24 października 1974 r. i wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych.
W związku z powyższym organ I instancji słusznie zastosował przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (według stanu prawnego na dzień jej wejścia w życie) do rozpoznania wniosku skarżącego, nie powołał jednak w sentencji zaskarżonej decyzji przepisów tej ustawy jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia -czym naruszył przepis art. 107 § 1 k.p.a
Następnie Krajowa Komisja Kwalifikacyjna stwierdziła, że przepis art. 14 ust. 3 pkt 1) ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - w brzmieniu z dnia 1 stycznia 1995 r. stanowił, że do uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń konieczne jest posiadanie wyższego wykształcenia odpowiedniego dla danej specjalności tj. wykształcenia wyższego na kierunku architektonicznym.
Zdaniem Komisji Krajowej przedstawiony przez wnioskodawcę dyplom nie stanowi podstawy do ubiegania się o nadanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej bez ograniczeń i wpis na listę architektów - dlatego też decyzję organu I instancji co do meritum uznać należy za zasadną.
Krajowa Komisja Kwalifikacyjna stwierdza w uzasadnieniu swojej decyzji, że orzekając jako organ odwoławczy co do istoty sprawy zobowiązana jest wydać decyzję o odmowie nadania W. J. K. uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu.
Skargę na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów złożył W. K. podnosząc, że nie istnieją przesłanki pozostawienia sprawy bez rozpoznania po 12 -letnim okresie postępowania administracyjnego.
VII SA/Wa 1071/06
Wskazuje, że występując w 1994 r. z wnioskiem o wydanie uprawnień architektonicznych opierał się o obowiązujące przepisy prawa budowlanego i zapisy konstytucyjne gwarantujące mu prawo do wykonywania zawodu.
Podnosi również, że obowiązujące w roku 1994 prawo dawała możliwość uzyskania uprawnień architektonicznych dla inżynierów i dla architektów uprawnień konstrukcyjnych i branżowych. Dzisiaj jest tego świadom,że zgodnie z zapisem ustawodawcy jest to niemożliwe.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowo-administracyjna aktów lub czynności organów administracji publicznej w zakresie ich zgodności z prawem sprowadza się do wyjaśnienia w toku rozpoznawania danej sprawy, czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik tej sprawy, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji.
Skargę wniesioną w rozpoznawanej sprawie należy uwzględnić, ale z innych powodów niż podniesione przez skarżącą.
Zgodnie z art. 138 k.p.a. organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji jest zobowiązany do określenia swojego stanowiska w sprawie, co powinno nastąpić poprzez orzeczenie co do istoty sprawy, umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Przepis art. 138 k.p.a. zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w komentowanym przepisie. Decyzja organu odwoławczego ograniczająca się tylko do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji narusza przepis art. 138 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Pozostawienie podania bez rozpoznania jest czynnością procesową organu administracyjnego polegającą na stwierdzeniu, że podanie zawiera wadę, która nie
VII SA/Wa 1071/06 została usunięta w drodze czynności organu, określonej w art. 64 § 1 k.p.a. lub przez wnoszącego podanie w trybie i na zasadach określonych w art. 64 § 2 k.p.a.
Przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji.
Takiego rozstrzygnięcia w sprawie nie ma.
Nadmienić należy, że organ odwoławczy ma obowiązek dążenia z urzędu do ustalenia rzeczywistego stanu sprawy w zakresie faktycznym i prawnym.
Nie ulega wątpliwości, że wymogiem nadania uprawnień o jakie ubiega się skarżący, stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 1 oraz art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane a także § 3 ust. 1 i § 6 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie jest posiadanie odpowiedniego wyższego wykształcenia technicznego i praktyki zawodowej, dostosowanych do rodzaju oraz stopnia skomplikowania działalności a także innych wymagań związanych z tą funkcją.
Jednakże na podstawie § 22 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 38 ze zm.) wykształcenie osoby ubiegającej się o nadanie uprawnień budowlanych, uzyskane przed wejściem w życie tego rozporządzenia, jeżeli jego kierunek lub zawód techniczny były określone w sposób odbiegający od przyjętego w rozporządzeniu, organ ocenia nie tylko według kierunków wykształcenia określonych w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.