Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2010r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca i960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 z fióżn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia P. S. reprezentowanego przez pełnomocnika adwokata R. L., utrzymał w mocy postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.
W uzasadnieniu decyzji Komendant Policji stwierdził, że P. S. wystąpił z wnioskiem do organu prowadzącego ewidencję t.j. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o wydanie zaświadczenia, z którego będzie wynikało, iż za naruszenia popełnione w latach 2008, 2009 i 2010 nie przekroczył liczby 24 punktów.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010r. Komendant Wojewódzki Policji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, uzasadniając to tym, iż w ewidencji przypisanych jest faktycznie 26 punktów, które skutkowały sporządzeniem wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami
Komendant Główny Policji podzielił stanowisko organu prowadzącego ewidencję, iż wydanie zaświadczenia o żądanej treści nie było możliwe. Wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 k.p.a. jest jedynie czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, co wyraźnie podkreślają w swych orzeczeniach sądy administracyjne. Komendant Wojewódzki Policji odmawiając wydania zaświadczenia, kierował się jedynie - słusznie zresztą - liczbą punktów faktycznie przypisanych w ewidencji. Odrębną jest kwestia zasadności przypisania ich w liczbie 26 i nie może być ona rozstrzygana w drodze wydania zaświadczenia o żądanej treści, zmieniającej faktyczny stan prawny
W skardze skierowanej do Sądu pełnomocnik strony wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucił obrazę przepisów art. 130 § 1 ustawy Prawo u ruchu drogowym oraz § 3 i 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego albowiem w ewidencji kierowców prowadzonej dla P. S. istnieją błędne, nieuzasadnione wpisy dotyczące punktów przyznawanychna podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym - odpowiednio: 6 punktów za wykroczenie z dnia 17.04.2009 r. i 14 punktów za wykroczenie z dnia 3.04.2009 r., pomimo że te punkty nie wynikają z żadnego z tytułów wskazanych w § 4.1 przywołanego rozporządzenia, a organ administracji obowiązany był sprostować te zapisy i wydać zaświadczenie zgodnie z żądaniem skarżącego.
Pełnomocnik strony zarzucił obrazę art. 98 § 3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia poprzez naruszenie jego treści albowiem organ administracji błędnie nie usunął z ewidencji kierowców niezasadnych zapisów i nie wydał zaświadczenia zgodnie z wnioskiem skarżącego, pomimo że zapisy punktów w ewidencji kierowców odnoszące się do wykroczeń z dnia 31.03.2009 r. i 3.04.2009 r. nie wynikają z prawomocnych mandatów karnych podpisanych przez ukaranego P. S. oraz przepisów art. 217 § 2 pkt 2, 218 § 1 i 2, 7,8,9 i 10 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego Policji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona.
W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie oraz poprzedzająca je postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nie naruszają prawa.
Sąd podziela zdanie organu odwoławczego, iż wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 k.p.a. jest jedynie czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, co wyraźnie podkreślają w swych orzeczeniach sądy administracyjne.
Komendant Wojewódzki Policji odmawiając wydania zaświadczenia o żadanej treści stwierdził, że nie może wydać zaświadczenia, z którego będzie wynikało, iż za naruszenia popełnione w latach 2008, 2009 i 2010 nie przekroczył liczby 24 punktów bowiem byłoby to niezgodne z zapisami w ewidencji ukaranych kierowców.
Odrębną jest kwestia zapis w ewidencji ukaranych kierowców i odrębną zasadność przypisania liczby punktów karnych która nie może być ona rozstrzygana w drodze wydania zaświadczenia o żądanej treści, zmieniającej faktyczny stan prawny. Za przyjęciem takiego stanowiska co słusznie zauważył organ odwoławczy, przemawia wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 88/06. Wskazano w nim, iż "zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Przy jego pomocy organ administracji publicznej stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom."
Właściwy organ może odmówić wydania zaświadczenia o żądanej treści, jeżeli miałoby to prowadzić do poświadczenia stanu prawnego niezgodnego z danymi wynikającymi z prowadzonej przez organ ewidencji.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę jako bezzasadną należało oddalić.