Uzasadnienie
W dniu 20 maja 2014 r. H. K. i J. K. reprezentowani przez pełnomocnika adwokata A. S. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...].
Pismem z dnia 6 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżących został wezwany m.in. do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Postanowieniem z dnia 17 lipca 2014 r. Sąd odrzucił skargę z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowienie Sądu zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 23 lipca 2014 r.
W dniu 30 lipca 2014 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do uzupełniania braków formalnych skargi. Podniósł, że pismo Sądu nosiło tytuł "doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu". Wskazał, że "Tym samym pismo określało jednoznacznie przedmiot wezwania, zaś jego złączenie zszywaczem z innymi dokumentami nie dawało podstaw do domniemania, iż wśród tych dokumentów znajduje się ponadto osobne pismo z wezwaniem do usunięcia jeszcze innego braku formalnego skargi. Tak przygotowany przez sekretariat zestaw dokumentów nie odpowiada wymogom zarządzenia Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego nr 11 z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych". Ponadto zaznaczono, że Sąd nie zamieścił wykazu wysyłanych pism, czym wprowadził adresata w błąd co do zawartości przesyłki.
Do wniosku o przywrócenie terminu zostało dołączone pełnomocnictwo J. i H. K. udzielone adwokatowi A. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Wniosek o przywrócenie terminu nie podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 ppsa, tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4).
W przedmiotowej sprawie niewątpliwie niedokonanie czynności w terminie powoduje dla strony ujemne skutki w postaci odrzucenia skargi, a co za tym idzie powoduje, że skarga nie będzie rozpoznana merytorycznie.
Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła ona dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przyczyny od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
Jak podkreśla się w orzecznictwie w przypadku, gdy strona jest reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, gdyż ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania profesjonalnego pełnomocnika procesowego obciąża stronę (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 16 października 2012 r., II OZ 895/12, LEX nr 1252299).
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony skarżącej nie uzupełnił braków formalnych skargi ponieważ nie przeczytał całego wezwania Sądu do ich uzupełnienia, mając taką możliwość. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało w sposób prawidłowy doręczone pełnomocnikowi i miał on fizyczną możliwość zapoznania się z nim. Jednak tego pełnomocnik nie zrobił, a więc ponosi winę w nieuzupełnieniu braków formalnych skargi.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 86 § 1 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.