Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 maja 2010 r. T. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...]. Powyższym postanowieniem organ na podstawie art. 123 § 1 oraz art. 37 § 2 k.p.a., nie uwzględnił zażalenia skarżącego, złożonego w trybie art. 37 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w M. w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego miejsc postojowych zlokalizowanych w garażu podziemnym budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr ew. [...] w M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z mocy art. 3 § 3 ww. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.
Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach.
Przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru uznające na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. za nieuzasadnione zażalenie skarżącego na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ wymieniony w § 1 uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Przytoczona treść przepisu oznacza, że rozpoznanie takiego zażalenia nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która nie może być zaskarżona do sądu (tak interpretowane jest to w orzecznictwie sądowym, np. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2001 r., sygn. akt I SAB 177/01, opub. w LEX nr 84483; w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 66/07, opub. w LEX nr 420139).
Postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter incydentalny i nie kończy ono jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Trafnie ujął to Naczelny Sąd Administracyjny z wyroku z dnia 12.10.2006 r., sygn. akt II GSK 137/06, opub. w LEX nr 276679, "postępowanie w trybie art. 37 k.p.a. przed organem wyższego stopnia ma charakter incydentalny, związany ściśle z zażaleniem strony zarzucającej organowi niższego stopnia bezczynność. Stanowisko zajęte przez organ wyższego stopnia nie może zatem kończyć postępowania w sprawie, jak również nie może rozstrzygać sprawy co do istoty, gdyż uprawnionym do tego jest najpierw organ pierwszej instancji. Stanowisko takie powinno mieć formę postanowienia, przy odpowiednim zastosowaniu art. 123 § 2 k.p.a., a jego treść powinna odnosić się wyłącznie do kwestii zażalenia na bezczynność organu niższego stopnia, tj. do kwestii zarzucanej bezczynności". Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA572/99 (ONSA 2002, Nr 3, poz. 116).
Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a. warunkuje jedynie wniesienie skargi na bezczynność organu, w przypadku nie załatwienia sprawy w przewidzianym przez przepisy terminie.
Z tego też względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).