Uzasadnienie
[...] sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "Skarżąca") złożyła do Sądu skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie wpisania do rejestru zabytków nieruchomych województwa [...] budynek spichlerza (silosu) oraz budynek gospodarczo-mieszkalny w zakresie bryły i elewacji z gruntem pod budynkami w zespole młyna parowego zw. "[...]" przy ul. [...] w P. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem wejście w życie regulacji wnikających z wpisu do rejestru zabytków może spowodować dla skarżącej niepowetowane szkody oraz nieodwracalne skutki, wynikające z planów inwestycyjnych dotyczących realizacji inwestycji na przedmiotowej nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest to, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, a mianowicie jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek.
Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wprowadzona w § 3 cyt. przepisu, stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu (wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności). Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w razie stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Ciężar udowodnienia lub choćby uprawdopodobnienia, że zachodzą przesłanki do zastosowania w danej sprawie ochrony tymczasowej spoczywa na stronie wnioskującej. Jej zadaniem jest zatem wykazanie i należyte uzasadnienie zaistniałych przesłanek wstrzymania.
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję o wpisaniu do rejestru zabytków nieruchomych budynku spichlerza (silosu) oraz budynku gospodarczo-mieszkalnego z gruntem pod budynkami w zespole młyna parowego zw. "[...]" przy ul. [...] w P. Wniosek nie zawiera w zasadzie uzasadnienia, nie wskazano żadnych informacji bądź argumentów, poza gołosłownym twierdzeniem o możliwości wystąpienia niepowetowanych szkód, odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Niejasne określenia dotyczące "niepowetowanych szkód i nieodwracalnych skutków wynikających z planów inwestycyjnych" nie poparte argumentacją wskazującą na czym miałyby te szkody polegać oraz o jakich planach inwestycyjnych mowa - nie stanowią o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Oczywistym jest, że wpis do rejestru zabytków zmieni stan prawny, nie oznacza to jednak od razu braku możliwości przeprowadzenia planów inwestycyjnych czy realizacji określonej inwestycji na przedmiotowej nieruchomości.
Reasumując, nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę lakoniczne uzasadnienie wniosku należało odmówić wstrzymania wykonania wnioskowanego aktu.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.