Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j. t. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane") po rozpatrzeniu zażalenia H. S. i K. S. (dalej: "skarżący") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2011 r., Nr [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty K. S. wniesione w związku z wszczęciem przez organ I instancji na podstawie tytułów wykonawczych Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. postępowania egzekucyjnego, mającego na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2000 r., Nr [...] nakazującej H. i H. S.oraz K. S. dokonanie rozbiórki postawionej bez wymaganego zgłoszenia konstrukcji metalowej szkieletu kontenera o wym. 2,20 m x 6,30 m i wys. 3,00 m znajdującej się na działce nr ew. [...], obr. [...] od strony ul. [...] w [...] – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.
Postanowienie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego:
W związku z niewykonaniem przez skarżących (żyjących inwestorów) obowiązku wskazanego w ww. decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2000 r., znak: [...], organ I instancji działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego.
W dniu 12 lutego 2001 r. do skarżących skierował upomnienie wzywające do wykonania obowiązku rozbiórki postawionej bez wymaganego zgłoszenia konstrukcji metalowej szkieletu kontenera o wym. 2,20 m x 6,30 m i wys. 3,00 m znajdującej się na działce nr ew. [...], obr. [...] od strony ul. [...] w [...]. Następnie [...] czerwca 2011 r. organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie skarżącym 27 czerwca 2011 r. wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne.
Pismami z dnia 28 czerwca 2011 roku i 1 lipca 2011 roku K.S. od wskazanego tytułu wykonawczego wniósł zarzuty wskazując jako ich podstawę okoliczności, o których mowa w art. 33 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j. t. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") tj. błąd co do osoby zobowiązanej.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] organ I instancji uznał przedstawione zarzuty za nieuzasadnione. Wskazał, iż w niniejszej sprawie tytuł wykonawczy [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. został wystawiony prawidłowo, bowiem decyzja Nr [...] wydana została na inwestorów samowoli budowlanej. Podniósł, iż zgon H. S. (jednego z inwestorów samowoli budowlanej – dopisek Sądu) nie stanowi powodu do rozszerzenia kręgu osób zobowiązanych o jego spadkobierców, gdyż obowiązek nałożony na inwestora związany jest ściśle z osobą zmarłego. Powołując się na art. 59 § 1 pkt 6 u.p.e.a. organ I instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba umorzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do H. S., gdyż został on pominięty przy jego wszczęciu. Zauważył, iż tytuł wykonawczy [...] Nr [...] został wystawiony na pozostałych inwestorów wymienionych w decyzji Nr [...], gdyż są oni zobowiązani solidarnie do wykonania nałożonego na nich obowiązku, zatem zarówno wszyscy razem, jak i każdy z osobna może wykonać obowiązek w całości.
Jednocześnie organ I Instancji wskazał, iż upomnienie z dnia [...] lutego 2001 r. zostało skutecznie doręczone zobowiązanym tj. skarżącym, jak i egzekucja administracyjna jest dopuszczalna, gdyż przeprowadzając oględziny przedmiotowego obiektu oraz uwzględniając fakt, iż obowiązek wynika z ostatecznej decyzji określono że obowiązek nie wygasł.
Konkludując organ I instancji uznał, iż zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej jest bezzasadny.
We wniesionym zażaleniu K. S. wnosząc o anulowanie tytułu wykonawczego wskazał, iż w dniu [...] września 2000 r. sprzedał część nieruchomości H. i H.i S., miała miejsce darowizna na rzecz A. S. oraz, że H. S. w dniu [...] listopada 2008 r. darowała A. S. swoje udziały w nieruchomości przy ul. [...]. Dlatego też w jego ocenie – upomnienie z dnia [...] lutego 2011 r., jak i postanowienie nr [...] nie powinno być wystawione na niego. Nadto K. S. oświadczył, iż nie jest właścicielem, ani współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...]. Wskazał również, iż kierowana do niego korespondencja (na adres ul. [...] w [...]) nie docierała, gdyż ani on, ani H. S. nie mieszkali i nie byli zameldowani w [...] pod tymże adresem.
Natomiast H. S. w zażaleniu podniosła, iż nie jest właścicielem, ani współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...] tylko spadkobiercą, dlatego też rozstrzygnięcia organu I instancji jej nie dotyczą.
Rozpatrując zażalenia H. S. i K. S. organ odwoławczy we wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniu z dnia [...] stycznia 2012 r. podniósł, iż treść zarzutów wniesionych przez zobowiązanych nie wypełnia żadnej z przesłanek wskazanych w art. 33 u.p.e.a. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie uznał zarzut niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego za niezasadny. Podkreślił, że skarżący są zobowiązani do dokonania obowiązku wynikającego z decyzji Nr [...] jako inwestorzy, tj. osoby, które faktycznie bez wymaganego zgłoszenia postawiły konstrukcję metalową szkieletu kontenera o wym. 2,20 m x 6,30 m i wys. 3,00 m znajdującej się na działce nr ew. [...], Obr[...] od strony ul. [...] w [...]. Zauważył, iż fakt, że właścicielem ww. nieruchomości jest Dzielnica [...] pozostaje bez wpływu na toczące się względem inwestorów postępowanie egzekucyjne. Dlatego też skarżący jako żyjący inwestorzy są zobowiązani do rozbiórki przedmiotowego obiektu.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia, organ odwoławczy wskazując na art. 29 ust. 1 u.p.e.a. podniósł, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Tym samym organ odwoławczy nie może na etapie postępowania egzekucyjnego odnieść się do zarzutów merytorycznych odnoszących się do ostatecznej decyzji.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący, którzy pismami z dnia [...] lutego 2012 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie wydanych rozstrzygnięć z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanego. H.S. powtórzył zarzuty zażalenia, powołując się na potwierdzone notarialnie zmiany własnościowe co do nieruchomości. Dodatkowo wskazał, iż obecnie właścicielem nieruchomości przy ul. [...] jest A. S. oraz spadkobiercy po zmarłym H. S. tj. Z. S., H. S., K. S. oraz W. S.. Podał nadto, iż inwestorem samowoli budowlanej tj. budynku, szkieletu kontenera i kontenera na działce nr [...] jest W. S.. H. S. w swojej skardze podniosła, iż decyzja i postanowienie jej nie dotyczą, nie jest właścicielką, tylko spadkobierczynią po H. S.. Wskazała, iż ani ona sama, ani K. S. nigdy nie mieszkali w [...] i decyzji nie otrzymywali.
W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich odrzucenie, podnosząc, iż zostały one wniesione na pismo, którym udzielono odpowiedzi na trzy pisma H. S. z dnia 4 lipca 2011 roku w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od decyzji PINB w Powiecie [...] o numerach [...], [...], [...] i [...]. Pismo to, z dnia 1 lutego 2012 roku nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 k.p.a.
Na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 roku organ działaniem swojego pełnomocnika wniósł o oddalenie skarg.
W piśmie procesowym z dnia 19 lutego 2013 r. skarżąca H. S. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- 1) naruszenie art. 33 pkt 7 u.p.e.a. poprzez niedoręczenie zobowiązanej H. S. upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku rozbiórki postawionej bez wymaganego zgłoszenia konstrukcji metalowej szkieletu kontenera o wy. 2,20 m x 6,30 m i wys. 3,00 m znajdującej się na działce nr ew. [...] obr. [...] od strony ul. [...]w [...], z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji naruszenie art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez nie umorzenie postępowania egzekucyjnego;
- 2) naruszenie art. 29 u.p.e.a. poprzez zbadanie z urzędu zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym podczas gdy zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Skarżąca podniosła, iż w świetle orzeczeń NSA (wyroki z dnia: 18 kwietnia 1997 r. SA/Sz 435/95 oraz 18 października 2006 r. II FSK 1302/05) organ egzekucyjny nie ma uprawnień do badania zasadności i wymagalności samych obowiązków objętych decyzją. Działa na podstawie przepisów egzekucyjnych, a nie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, czy też przepisów wydanych na podstawie tej ustawy. Nadto podniosła, iż z brzmienia art. 29 u.p.e.a. wynika, że ustawodawca nie nakłada na organ egzekucyjny powinności zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, a jedynie zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej rozumianej jako ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony i czy zostało doręczone upomnienie.
Postanowieniem z dnia [...]lutego 2013 r. po rozpoznaniu wniosku W. S. sprecyzowanego w piśmie z dnia 1 lutego 2013 roku (karta 88 akt sprawy), w którym piszący wskazuje między innymi, iż jest inwestorem i obecnie zamieszkuje w przedmiotowym budynku, Sąd postanowił na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270) (dalej: "p.p.s.a.") dopuścić W. S. do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Niniejsza sprawa zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć wypada, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w administracji i zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy powoływanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.). Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej i nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi organ dokonując badania zasadności zgłoszonych zarzutów ograniczył się jedynie do oceny dopuszczalności egzekucji, czym wypełnił dyspozycję art. 29 § 1 u.p.e.a.
Wskazać jednocześnie należy, iż dla prawidłowego przeprowadzenia egzekucji administracyjnej niezbędne jest prawidłowe ustalenie podmiotu zobowiązanego. Zgodnie z treścią art. 1a pkt 20 u.p.e.a. zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym. W niniejszej sprawie podstawą obowiązku jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego Nr [...] z dnia [...] września 2000 roku, nakazująca H. i H. S. oraz K. S. dokonanie rozbiórki samowolnie postawionej konstrukcji metalowej szkieletu kontenera o wymiarach 2,20 x 6,30 m i wysokości 3,00 m, bez wymaganego prawem zgłoszenia, znajdującego się na działce Nr ew. [...], obręb [...] od strony ulicy [...] w [...]. Z akt administracyjnych wynika, iż pismami z dnia 12 lutego 2001 roku skierowano do osób wskazanych w decyzji, o której mowa wyżej pisemne upomnienia.
Z adnotacji na potwierdzeniach odbioru wynika jednak, iż upomnienia przesyłano w przesyłkach zbiorczych, co budzi wątpliwości co do tego jaka konkretnie korespondencja, której z osób została doręczona. W myśl art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba, że przepisy szczególne inaczej stanowią; postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od doręczenia tego upomnienia.
Tym samym upomnienie dotyczące wykonania konkretnego obowiązku musi być w sposób prawidłowy i niewątpliwy doręczone zobowiązanemu do jego wykonania. W tych okolicznościach brak jest podstaw do stwierdzenia, iż niewątpliwie niezasadny jest zarzut H. S. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 (art. 33 pkt 7 u.p.e.a. Jak wskazuje organ I instancji, tytuł wykonawczy Nr [...] (tytuły wykonawcze Nr [...], wzywające H. S. i K. S. do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji w związku z niewykonaniem obowiązku, wynikającego z decyzji Nr..) został (zostały) wystawione przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] prawidłowo, gdyż decyzja Nr [...] została wydana na inwestorów samowoli budowlanej. Jak wynika z potwierdzeń odbioru, tytuły wykonawcze zostały doręczone adresatom w dniu 27 czerwca 2011 roku.
W ocenie Sądu organy co najmniej przedwcześnie orzekły o wniesionych przez K. S. zarzutach w zakresie powołania się na błąd co do osoby zobowiązanego, o którym mowa w art. 33 pkt 4 u.p.e.a. Należy bowiem zauważyć, iż w swoich działaniach podejmowanych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ pominął okoliczność powoływanych przez skarżących zmian podmiotowych, które jak podają skarżący nastąpiły po dacie wydania decyzji Nr [...] poprzez umowy sprzedaży i darowizny oraz zaniechał ustalenia następców prawnych w zakresie dotyczącym egzekwowanego obowiązku, zmarłego w dniu 11 września 2004 roku H. S.. Powyższe nie może być uznane za prawidłowe. Jak bowiem wynika z decyzji Nr [...] dotyczy ona obiektu nie związanego trwale z gruntem.
Wobec tego, iż zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności, obiekt, który jest przedmiotem decyzji Nr [...], nie będący budynkiem nie dzieli losu nieruchomości gruntowej i może być odrębnym przedmiotem własności. Tym samym istotnie okoliczność, iż właścicielem gruntu, na którym jest usytuowany kontener jest Gmina [...] nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Umowy sprzedaży, darowizny, jak również dziedziczenie po H. S., na które w pismach wielokrotnie powołują się skarżący takie znaczenie mieć jednak mogą. Zobowiązanym do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Nr [...] będą bowiem osoby, które po tytułem ogólnym, jak na przykład spadkobranie, czy też szczególnym jak na przykład umowa sprzedaży lub darowizny stały się następcami prawnymi osób wskazanych jako zobowiązane w decyzji, w zakresie przedmiotu egzekucji.
W aktach administracyjnych brak jest dokumentów, potwierdzających wystąpienie okoliczności zmian własnościowych wskazywanych przez skarżących brak jest ustaleń organu w tym zakresie. W ocenie Sądu nie można uznać za prawidłową ocenę organu w zakresie pominięcia we wszczęciu postępowania egzekucyjnego zmarłego po dacie wydania decyzji H. S.. Obowiązek wynikający z decyzji Nr [...] nie ma bowiem charakteru osobistego. Charakter osobisty obowiązku oznacza bowiem, iż obowiązek nie może być wykonany przez inną osobę niż zobowiązany. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie II Sa/Kr 312/08 pogląd, cytowany w uzasadnieniu postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 roku, z którego wynika, że jeżeli inwestor nie żyje, to adresatem decyzji PINB powinien być aktualny właściciel (współwłaściciele) nieruchomości, na których są położone przedmiotowe obiekty, a nie spadkobiercy inwestora, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Pogląd ten został bowiem wyrażony w odniesieniu do postępowania rozpoznawczego, które może doprowadzić do wydania decyzji ustalającej istnienie obowiązku, a nie egzekucyjnego, prowadzonego po wydaniu decyzji ustalającej istnienie obowiązku i zmierzającego do jego wyegzekwowania. Z tego względu dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego konieczne jest ustalenie następców prawnych H. S. w zakresie egzekwowanego obowiązku i o ile ustalenie to przyniesie pozytywny rezultat podjęcie czynności wskazanych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji także przeciwko tym osobom. Organ ma obowiązek prawidłowego ustalenia kręgu osób zobowiązanych w oparciu o treść decyzji, stanowiącej o istnieniu obowiązku z uwzględnieniem ewentualnych zmian podmiotowych, nie może zaś samodzielnie dokonywać wyboru wobec kogo egzekucja ma być prowadzona, ponieważ to wpływa na sytuację pozostałych osób.
Jednocześnie podnieść należy, iż brak ustalenia okoliczności dotyczących zmian podmiotowych wskazywanych przez skarżących i ich zakresu sprawia, że nie da się w świetle wcześniejszych wywodów wykluczyć, iż skarżący poprzez przekazanie swoich uprawnień w zakresie przedmiotu decyzji ustalającej istnienie obowiązku powinni zostać wyłączeni z kręgu osób zobowiązanych, a obowiązki wynikające z decyzji obciążają ich następców prawnych w tym zakresie.
Powyższe nieprawidłowości spowodowały naruszenie przez organy art. 15 § 1, art. 26 § 1 oraz art. 33 pkt 4 i art. 33 pkt 7 u.p.e.a. Wobec tego, iż wskazane wyżej wady prowadzonego postępowania egzekucyjnego wystąpiły już na etapie postępowania prowadzonego przed organem I instancji zasadne było uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 roku.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny ustalić istnienie i okoliczności zmian podmiotowych w kręgu podmiotów zobowiązanych oraz w przypadku potwierdzenia się wystąpienia tych zmian ich zakres. Powyższe doprowadzić ma do prawidłowego ustalenia kręgu podmiotów zobowiązanych, przeciwko którym postepowanie powinno się toczyć. Dopiero wówczas będzie możliwe prawidłowe odniesienie się do zarzutów złożonych przez K.S. do postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie, w szczególności odnoszących się co do błędu osoby zobowiązanej. W ustaleniach kręgu podmiotów zobowiązanych nie można pominąć ustaleń co do istnienia następców prawnych zmarłego po dacie wydania decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2000 roku H. S., z uwzględnieniem następstwa prawnego w zakresie dotyczącym egzekwowanego obowiązku. Po dokonaniu prawidłowych ustaleń w tym zakresie należy ponowić doręczenie pisemnych upomnień osobom zobowiązanym i w miarę potrzeby podjąć dalsze czynności w postępowaniu egzekucyjnym.
Zauważyć przy tym należy, iż korespondencja powinna być wysyłana po ustaleniu prawidłowych adresów do poszczególnych osób w sposób nie budzący wątpliwości co do tego jakie pismo, komu i w jakiej dacie zostało doręczone. W ocenie Sądu zasadne jest też dokonanie ustaleń co do tego czy toczą się inne postępowania mające wpływ na niniejsze postepowanie oraz odniesienie się do okoliczności czy przeszkodę w prowadzonej egzekucji stanowi Decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...]z dnia [...] lipca 2011 roku (dołączona w kserokopii do skargi).
Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a orzekł jak w punkcie I wyroku.
Orzeczenie w punkcie II wyroku Sąd oparł o treść art. 152 p.p.s.a.
O kosztach wskazanych w punkcie III wyroku, a stanowiących uiszczony wpis sądowy Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a.
Orzeczenie z punktu IV wyroku znajduje oparcie w art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).