Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem, po rozpatrzeniu zażalenia A. i W. W., [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...]stycznia 2004r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...]nr [...]o nałożeniu obowiązku wykonania zastępczego rozbiórki budynku hali magazynowej samowolnie wybudowanej na nieruchomości położonej w [...]przy ul. [...] i wezwaniu do uiszczenia zaliczki w kwocie 52.452,71 zł na poczet wykonania zastępczego. Obowiązek objęty został tytułem wykonawczym Kierownika Urzędu Rejonowego w [...]z [...]czerwca 1996r. nr. [...]
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zgodnie z art. 128 ustalenie wysokości zaliczki na poczet kosztów wykonania zastępczego jest pozostawione do uznania organu egzekucyjnego. Zaliczka w wysokości 52.452,72 zł na pokrycie kosztów wykonania zastępczego została ustalona na podstawie kosztorysu robót rozbiórkowych murowanego budynku (hali magazynowej)r o wymiarach 31, 93 x 8, 95 x 4, 55 i kubaturze 1404 m3 znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. W ocenie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ustalenie zaliczki w/w kwocie nie jest zbyt uciążliwym środkiem egzekucyjnym.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ podniósł, że jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi nie ma żadnego znaczenia proceduralnego i wywołuje jedynie ten skutek, ze strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi.
Składając skargę pełnomocnik skarżących zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 128 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wyznaczenie zaliczki w nadmiernej wysokości w następstwie przyjęcia, że pozostawienie ustalenia wysokości zaliczki do uznania organu oznacza całkowitą dowolność w jej ustaleniu.
Skarżący podnieśli też naruszenia przepisu art. 40 § 2 kpa,, a to w związku z tym, że pełnomocnikowi w ogóle nie zostało doręczone postanowienie, a więc nie zaistniała sytuacja "jednoczesnego doręczenia stronie i pełnomocnikowi", o której organ twierdzi w skarżonym postanowieniu.
Skarżący wnoszą o uchylenie skarżonego postanowienia w całości;
zasądzenie kosztów postępowania według załączonego spisu wydatków.
Odpowiadając na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie jako niezasadnej. Podkreślono, że skarżący uchylają się o wykonania nałożonego na nich obowiązku. Zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego stało się zatem koniecznością.
Organ wskazał, iż w art. 128 § 2 ustawy z dnia 17.06.19966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie jest określona wysokość zaliczki. Organ egzekucyjny w tym przypadku określił zaliczkę na poczet wykonania zastępczego, przyjmując wartość szacunkową robót na podstawie kosztorysu inwestorskiego, którego kopia znajduję się w aktach sprawy.
Organ nie odniósł się natomiast do zarzutu skargi naruszenia przepisu art. 40 § 2 kpa
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna. Skoro z materiałów sprawy wynika, że skarżąca uchyla się od wykonania nałożonego na nią obowiązku rozbiórki przedmiotowego hangaru (upomnienie, nakładana grzywna), to orzekające w sprawie organy zasadnie przyjęły, że konieczny jest środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego, znajdującego oparcie w art. 127 i następnych ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 z późn. zm.).
Co do zaś zarzutu nadmiernie wysokiej zaliczki ustalonej na ten cel, to trzeba zauważyć, że stosownie do regulacji art. 128 § 2 przywołanej ustawy, organ egzekucyjny może wezwać zobowiązującego do wpłacenia w oznaczonym terminie określonej kwoty tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego, co w niniejszej sprawie uczyniono, uzasadniając ustaloną kwotę kosztami nie rozbiórki.
Zaliczką w potocznym tego słowa rozumieniu jest uiszczenie pewnej kwoty z góry na poczet wykonywania zobowiązania. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny nie ma możliwości ani obowiązku ustalania kwoty mniejszej od przewidywanych kosztów rozbiórki a tym samym ponoszenia kosztów rozbiórki.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że doręczenie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2004r. Nr [...] o zastosowaniu wykonania zastępczego stronie zamiast pełnomocnikowi strony było uchybieniem, które nie miało jednak wpływu na wynik sprawy bowiem zostało konwalidowane w postępowaniu zażaleniowym.
Skoro Pełnomocnik strony składając w terminie ustawowym zażalenie, miał możliwość odnieść się merytorycznie do postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w kwestii zastosowania wykonania zastępczego, a organ II instancji ponownie przeanalizował akta sprawy i rozpatrzył zebrany materiał dowodowy to niezasadny jest zarzut, że doręczenie postanowienia przez organ I instancji tylko stronie pozbawiło pełnomocnika możliwości obrony interesów strony.
Nadmienić należy, że organy obu instancji zastosowały się do zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 sierpnia 2002r. Sygn akt IV SA 1066/00, uchylającym postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] kwietnia 2000 r. Nr [...]w przedmiocie wykonania zastępczego rozbiórki budynku hali magazynowej samowolnie wybudowanej na nieruchomości położonej w [...]przy ul. [...]wykazując tym razem sposób wyliczenia zaliczki na poczet wykonania zastępczego rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.