Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].IV.10r. wydaną w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22.VII.09r VII SA/WA 731/09, po ponownym rozpatrzeniu odwołania inwestora P., uchylił decyzję Prezydenta m. W. Nr [...] z dnia [...]. VII. 08r. i orzekając merytorycznie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na odbudowie z częściową przebudową oraz rozbudowie budynku Hotelu [...] (dawnego budynku Towarzystwa [...]) w celu przystosowania do funkcji mieszkaniowej, budowie garażu podziemnego oraz hotelu z częścią gastronomiczna, centrum konferencyjno – kongresowym i koniecznymi funkcjami towarzyszącymi, na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy po szczegółowej analizie dokumentacji oraz po uwzględnieniu zmiany dokonanej ostateczną decyzją o zmianie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] X. 08r., stwierdził, iż ustały przyczyny uzasadniające odmowę zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę.
Inwestor do wniosku o pozwolenie załączył wymagane prawem dokumenty spełniające wymogi art. 35 Prawa budowlanego, a także ekspertyzę techniczną stanu istniejącego budynku oraz budynku istniejącego w ostrej granicy na działce nr ewid. [...]. Zgodność projektu z ustaleniami decyzji wzzt. zmienionej ostatecznie decyzją Prezydenta W. z dnia [...]. X. 08r. decydowała o braku podstaw do odmowy wydania pozwolenia. Jak wskazał dalej organ, okoliczność, że zamierzenie budowlane obejmuje szerszy zakres sposobu wykorzystania nieruchomości niż jej przeznaczenie wskazane w decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu, nie może stanowić ponownie podstawy do odmowy pozwolenia na budowę.
Skargę sądową na powyższą decyzję wniosło Miasto W. zarzucając naruszenie przepisów art. 7 i 77 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca podniosła, iż decyzja o pozwoleniu może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, podczas gdy w przedmiotowej sprawie decyzja taka została wydana, gdy były prowadzone prace budowlane dotyczące wyburzenia wewnętrznych ścian, wywozu gruzu, a teren budowy był ogrodzony. Inwestor rozpoczął już roboty, a zezwolenie na ich kontynuację mogło nastąpić tylko w trybie art. 51 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja została wydana przez organ odwoławczy w postępowaniu prowadzonym w I instancji przez organ architektoniczno – budowlany jakim jest Prezydent m. W. Skargę na decyzję odwoławczą wniosło Miasto W. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela wyrażony przez NSA pogląd, że rola jednostek samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Może być ona – jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kpa przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej rozumieniu art. 5 § 2 pkt. 3 Kpa. Wtedy będzie on " bronił " interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie.
Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy tez w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego, w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego.
Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej.
Należy zatem podzielić pogląd, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 16.II.05r, sygn. OSK 1017/04).
Podkreślić tu należy, że postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny.
W tym stanie rzeczy skargę w niniejszej sprawie wniesioną przez Miasto W. należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.VIII. 02r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).