Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] udzielono J. M. pozwolenia na budowę dwurodzinnego budynku mieszkalnego z pracownią projektową wraz z przyłączami w [...] przy ul. [...]. Decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...], stwierdzono bowiem nieważność decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z uwagi na załączenie do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu po upływie terminu jej ważności.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po przeprowadzeniu wizji lokalnej postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. nakazał wstrzymanie inwestorowi wykonywania robót budowlanych.
W dniu [...] czerwca 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał decyzję nr [...], którą nakazał inwestorowi przedłożenie określonych dokumentów w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem w terminie [...] sierpnia 2002 r.
Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r., udzielił J. M. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową tego budynku, a Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...].
Wymienione postępowania stały się następnie przedmiotem uruchomionych przez T. K., działającego jako pełnomocnik J., A., T. i M. K., postępowań nadzorczych, a następnie skarg na decyzje kończące postępowania nadzorcze. Ich łączny opis jest niezbędny dla uzasadnienia rozstrzygnięć Sądu w kolejnych poniższych sprawach.
[sygn. akt VII SA/Wa 105/04] Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. zapoczątkował sprawę, w której Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2003 r. odmówił stwierdzenia decyzji nr [...], a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę złożoną na tę decyzję zarejestrowano pod sygn. akt VII SA/Wa 105/04. Przyczyną żądania stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] było to, iż zdaniem skarżącego, wydana została ona po upływie dwóch miesięcy od daty doręczenia postanowienia nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. Skarżący zarzucił, iż doręczenie osobiste postanowienia J. M. w dniu [...] kwietnia 2002 r. nie mogło być skuteczne prawnie, skoro postanowienie to zostało wysłane wcześniej pocztą i nie zostało odebrane pomimo podwójnego awizowania.
Na okoliczność tę skarżący dołączył kopie reklamacji potwierdzającej awizo w dniach [...] marca 2002 r. i powtórnie w dniu [...] kwietnia 2002 r. Zdaniem skarżącego termin doręczenia należało liczyć daty doręczenia zastępczego, a nie, jak przyjęły to organy w decyzjach odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], od daty osobistego odbioru, co nastąpiło [...] kwietnia 2003 r. Zgodnie zaś z art. 50 ust.4 Prawa budowlanego postanowienie o wstrzymaniu robót traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia jego doręczenia, jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 51 Prawa budowlanego, zatem, zdaniem skarżącego, nie było podstaw do wydawania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji nr [...], a jej wydanie rażąco narusza prawo. T. K. złożył skargę na tę decyzję ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach.
[sygn. akt VII SA/Wa 103/04] Kolejną zakwestionowaną decyzją była decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Wobec tej decyzji złożony został wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż skarżący uważał, iż decyzja ta zapadła w oparciu o dowody, które okazały się fałszywe. Po wznowieniu postępowania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2003 r. odmówił uchylenia decyzji nr [...], uzasadniając to okolicznością, iż wnioskodawca nie przedstawił orzeczenia właściwych organów stwierdzających zaistnienie fałszerstwa. Na skutek odwołania, sprawę rozpoznał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego który decyzją [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Skargę złożoną na tę decyzję zarejestrowano akt sygn. akt VII SA/Wa 103/04. W skardze T. K., poza obszernym opisem sprawy, podniósł dodatkowo, że w decyzji wadliwie nazwano przedmiot sprawy jako dotyczącej pozwolenia na budowę, zamiast pozwolenia na wznowienie robót. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje rozstrzygnięcie.
[sygn. akt VII SA/Wa 783/04] Poruszona w powyższej skardze kwestia pomyłki organu stała się przedmiotem odrębnego postępowania o sprostowanie oczywistej pomyłki. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając z urzędu, wydał na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. postanowienie [...] z dnia [...] marca 2004 r. o sprostowaniu oczywistej pomyłki, która wystąpiła w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, znak: [...], w ten sposób, że na stronie pierwszej w wierszu czternastym jest: "udzielenia Panu J. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego", a powinno być: "udzielenia inwestorowi Panu J. M. pozwolenia na wznowienie robót związanych z budową budynku mieszkalnego z pracownią projektową". Na postanowienie to złożył zażalenie T. K., wskazując na kolejny błąd organu polegający na wadliwym opisie przedmiotu poprawianej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, wskazując, że mimo błędnego oznaczenia przedmiotu postępowania, w kontekście całego orzeczenia, nie ma wątpliwości co do treści poprawki, a zatem błędne oznaczenie przedmiotu postępowania nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie. Postanowienie to zaskarżył T. K., powołując wcześniej użyte argumenty, skargę zaś zarejestrowano pod sygn. akt VII SA/Wa 783/04. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje rozstrzygnięcie.
[sygn. akt VII SA/Wa 1092/04] T. K. wniósł następnie w dniu [...] maja 2004 r. o stwierdzenie nieważności decyzji [...] z dnia [...] grudnia 2003 r.(dotyczącej wznowienia postępowania), sprostowanej postanowieniem [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił o wszczęciu tego postępowania i na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił je postanowieniem [...] z dnia [...] maja 2004 r., podając jako przyczynę złożenie w dniu [...] stycznia 2004 r. skargi na tę decyzję do sądu administracyjnego, co wyłącza możliwość dokonywania rozstrzygnięć przez organ administracyjny w odniesieniu do zaskarżonej decyzji. W zażaleniu na to postanowienie skarżący podał, że jego zdaniem, złożenie skargi nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania, a nadto, że nie uzasadniono dostatecznie wydanego postanowienia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. utrzymał w mocy swoje poprzednie postanowienie i wyjaśnił, że wynik sprawy zawisłej przed sądem ma oczywisty związek z możliwością rozpoznania wniosku, ponieważ organ będzie związany oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w sprawie dotyczącej przedmiotowej decyzji. T. K. złożył skargę na to postanowienie, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w swoich orzeczeniach.
Sprawa niniejsza na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, gdyż zgodnie z treścią tego przepisu sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) zawierają przepis wyłączający możliwość prowadzenia postępowania sądowego, jeżeli skarga zostanie wniesiona po wszczęciu postępowania przez organy administracyjne, mającego na celu zmianę w trybach nadzwyczajnych zaskarżonej decyzji; należy wówczas zawiesić postępowanie sądowe (art. 56 wymienionej ustawy). Poprzednio obowiązująca ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym zawierała regulację podobną. Na gruncie tej regulacji ukształtowało się orzecznictwo wyrażające zasadę niekonkurencyjności postępowań służących temu samemu celowi, tj. ocenie ostatecznych decyzji administracyjnych poddawanych kontroli przez organy nadzoru działające wewnątrz administracji, albo kontroli sądowej.
W konsekwencji ukształtował się pogląd, aktualny również w obecnym stanie prawnym i podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość wszczęcia przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji zarówno z urzędu, jak i w związku z wniesieniem nadzwyczajnego środka prawnego innego niż skarga do sądu administracyjnego.
Skoro zatem, po wniesieniu w dniu 8 stycznia 2004 r. przez T. K. skargi do WSA w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., złożył on do tegoż organu w dniu [...] maja 2004 r. wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji, to uzasadnione było wstrzymanie przez ten organ czynności procesowych we wszczętym już postępowaniu i zawieszenie sprawy w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie sądowe w tej sprawie.
W istocie bowiem, w powstałej sytuacji procesowej, tj. po wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, która została wcześniej zaskarżona do Sądu, brak było podstawy do umorzenia tego postępowania, gdyż jego przedmiot istniał w obrocie prawnym, nie było natomiast, ze względów wyżej podanych, możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego do czasu orzeczenia w sprawie przez Sąd. Wyrok Sądu zwiąże organ administracyjny co dalszego toku postępowania, zasadne zatem było jego zawieszenie.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.