Uzasadnienie
M.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] uchylające w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], odmawiajcie wszczęcia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego w sprawie prawidłowości funkcjonowania przewodów wentylacyjnych w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym posadowionym przy ul. [...] w [...].
W piśmie z dnia 3 listopada 2015 r. strona skarżąca oświadczyła, że wycofuje skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Jak stanowi art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W niniejszej sprawie w piśmie z dnia 3 listopada 2015 r. skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Mając na uwadze, że nie zaistniały przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi wskazane w art. 60 p.p.s.a., Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i umorzył postępowanie sądowe.
Jak stanowi art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Strona skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi. W związku z cofnięciem skargi Sąd postanowił o zwrocie uiszczonej z tego tytułu kwoty 100 zł na rzecz skarżącej.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I sentencji.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.