Uzasadnienie
Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]marca 2004r. nr [...], działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta [...]z dnia [...] marca 1980r. nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego.
Organ ustalił, na podstawie wypisu z tekstu oraz wyrysu z obowiązującego w 1980r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...]Nr [...]z dnia [...]stycznia 1979r., że analizowane pozwolenie na budowę z [...]marca 1980r. dotyczyło działki położonej na obszarze planu, oznaczonego symbolami [...]- tereny zieleni publicznej. W ocenie organu I instancji przytoczony zapis planu w sposób oczywisty nie odpowiadał charakterowi inwestycji jakim był warsztat samochodowo – lakierniczy.
Tym samym organ uznał, iż został rażąco naruszony art. 3 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.), obowiązującej w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Przepis ten stanowił, iż obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył Z. K.- inwestor.
Zarzucił decyzji obrazę art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 156§2 k.p.a. przez ich pominięcie, zaś w ocenie odwołującego przepisy te miały zastosowanie w sprawie, obrazę art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez wadliwe przyjęcie tego przepisu bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego, obrazę art. 75 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie zmian planu zagospodarowania przestrzennego po roku 1980 oraz obrazę art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]maja 2004r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta [...]z dnia [...]marca 1980r. nr [...].
Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, iż sprzeczność decyzji pozwolenia na budowę z planem zagospodarowania przestrzennego stanowi wadę skutkującą stwierdzeniem nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Możliwość stwierdzenia nieważności zachodzi jednakże jedynie w sytuacji, gdy w sposób niesporny i jednoznaczny zostanie stwierdzona sprzeczność tej decyzji z konkretnymi ustaleniami obowiązującego w dacie orzekania planu zagospodarowania przestrzennego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż w sprawie niniejszej brak jest jednoznacznego zweryfikowania zaistniałych wątpliwości w sprawie, co w ocenie tego organu oznacza, iż pomiędzy organami istnieją różnice interpretacyjne zaistniałych okoliczności faktycznych i prawnych.
Podsumowując organ stwierdził, iż wobec braku definitywnego ustalenia niezgodności zrealizowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o kompletny materiał dowodowy, brak było podstaw do rozstrzygnięcia przez organ wojewódzki o nieważności decyzji Naczelnika Miasta [...]z dnia [...]marca 1980r. znak [...].
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli P. K., A. J. i A. H., właściciele sąsiednich nieruchomości.
Zarzucili decyzji naruszenie art. 3 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.). Skarżący wskazali również iż organ nadzoru budowlanego w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił różnic interpretacyjnych pomiędzy organami, nie wskazał również okoliczności faktycznych i prawnych na które powołał się uchylając decyzję organu I instancji. Przytoczony wywód organu jest zatem w ocenie skarżących ogólnikowy i logicznie niespójny.
Skarżący odrębnymi pismami wnieśli o przyznanie im poniesionych kosztów postępowania sądowego w kwotach po 200 zł.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargi są zasadne, a podniesione w nich zarzuty zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
W ocenie Sądu kontrolowana decyzja została wydana z oczywistym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i mogło mieć wpływ na błędne zastosowanie przez organ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone przez centralny organ nadzoru budowlanego bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności sprawy. Naruszenie prawa w tym zakresie jest o tyle istotne, iż organ nie czyniąc własnych ustaleń faktycznych, merytorycznie, w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., rozstrzygnął sprawę.
Z treści uzasadnienia decyzji odwoławczej wynika, iż organ uznał sprawę za niedostatecznie wyjaśnioną przez organ I instancji, co w ocenie Sądu, w konsekwencji powinno doprowadzić do uruchomienia postępowania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w trybie art. 136 k.p.a. lub zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu zawartym w uzasadnieniu decyzji, iż niewyjaśnienie sprawy oznacza, iż między organami zachodzą różnice interpretacyjne. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, w ocenie Sądu, jest zatem co najmniej przedwczesna.
Kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym pozwolenie na budowę warsztatu samochodowego zostało wydane w stosunku do terenu na którym w roku 1980r., jak należałoby domniemywać na podstawie znajdującego się w aktach sprawy pisma Urzędu Miasta [...]z dnia [...] stycznia 2003r. nr [...] oraz kopii wyrysu z planu przestrzennego z 1979r., obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego przewidujący odmienny sposób zagospodarowania terenu. Późniejsze zmiany planu w odniesieniu do tego terenu nie mają znaczenia dla rozstrzygania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. [Zob. wyrok NSA z 16.09.2003r. sygn.akt IV SA 99/02 publik. Wspólnota 2004/10/55]. Powyższe w sposób rażący narusza art. 3 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.)
Wskazać jednakże należy, iż w aktach sprawy znajdują się / k. 29-32 akt adm. – Projekt budowy warsztatu.../ dokumenty wydane przez Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w [...]na rzecz K. H. oraz Z. K., zatyt. – Informacja o terenie, datowane na dzień [...]października 1979r., z których wynikało, iż na przedmiotowej działce [...]możliwa jest budowa budynku mieszkalnego z garażem lub budynku mieszkalnego oraz warsztatu samochodowego. "Informacja o terenie" powołuje się na plan ogólny miasta [...]z [...]stycznia 1979r., ten sam, który stanowił postawę uznania, iż na tym terenie przewidziano zagospodarowanie w postaci terenów zieleni publicznej.
W celu wyjaśnienia powyższych sprzeczności konieczne jest sięgnięcie do tekstu planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], obowiązującego w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Aby bowiem ocenić zgodność decyzji organu administracji publicznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego konieczna jest analiza zarówno rysunku planu oraz jego tekstu. [ Zob. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1986r. sygn.akt II SA 2037/85 publik. ONSA 1986/1/6,]. Jak wynika z akt sprawy, organ wydając kontrolowaną w tym postępowaniu decyzję powyższej analizy nie przeprowadził, co oznacza, iż wydanie zaskarżonej decyzji zapadło z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a.
Z ww. przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.