Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia H. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 r. wstrzymujące wykonanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] czerwca 2003 r.
- - uchylił zaskarżone postanowienie i odmówił wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2003 r.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wstrzymując na podstawie art. 159 kpa wykonanie decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż "zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że zaskarżona decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa". Nie stanowi to wyczerpującej przesłanki do wydania postanowienia na podstawie art. 159 kpa. Wstrzymując wykonanie decyzji organu I instancji należało wskazać okoliczności, które uprawdopodobniają, że decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa oraz określić którą. Samo wszczęcie postępowania nieważnościowego nie jest tożsame z prawdopodobieństwem stwierdzenia nieważności tej decyzji, a tym samym nie może być wyłączną przesłanką wydania postanowienia na podstawie art. 159 kpa.
Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]". Zdaniem skarżącej niewłaściwe uzasadnienie postanowienia z dnia [...] grudnia 2005 r. nie może stanowić podstawy jego uchylenia.
Dodatkowo skarżąca podniosła, iż wnosząca zażalenie na postanowienie organu I instancji H. S. nie posiada przymiotu strony. Stroną postępowania jest Wspólnota mieszkaniowa.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga w części dotyczącej zarzutu rozpoznania zażalenia wniesionego przez podmiot nie będący stroną postępowania jest zasadna.
Stosownie do treści art. 141 § 1 kpa postępowanie zażaleniowe może zostać uruchomione wyłącznie na skutek zażalenia wniesionego przez stronę postępowania. Zażalenie jest zwyczajnym, samodzielnym i formalnym środkiem prawnym. Środek ten przysługuje tylko na niektóre postanowienia. Art. 141 § 1 kpa stanowi, że "na wydanie w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi".
Oznacza to, że zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie i tylko przez stronę postępowania. Organ II instancji nie może działać z urzędu, gdyż dopiero czynność strony jaką jest wniesienie zażalenia umożliwia mu podjęcie stosownych czynności.
W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że tylko przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę interesu prawnego stwarzają dla określonego podmiotu legitymację procesową strony.
Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa.
Obowiązkiem organu nadzoru, do którego wpłynęło zażalenie H. S. od postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wstrzymującego wykonanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. było przede wszystkim zbadanie czy pochodzi ono od strony postępowania.
Z akt postępowania wynika, iż H. S. do dnia 21 czerwca 2004 r. była najemcą lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Świadczy o tym umowa najmu lokalu mieszkalnego z dnia [...] lipca 1986 r.
Dopuszczenie przez organ administracji publicznej jakiejś osoby do udziału w postępowaniu nie czyni z niej automatycznie strony tego postępowania w rozumieniu art. 28 kpa. O tym bowiem czy jest się stroną postępowania administracyjnego nie
Sygn. akt VII SA/Wa 1103/06 decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, bądź dopuszczenie jej przez organ do udziału w nim ale stwierdzenie czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA 511/00, nie publ.).
Także nabycie w dniu 21 czerwca 2004 r. – data zawarcia aktu notarialnego - własności lokalu, nie oznacza, iż H. S. posiada interes prawny i może skutecznie wnieść zażalenie od postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Trafnie podniosła skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa, iż H. S. z chwilą nabycia własności lokalu nr [...] stała się członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wyrażono pogląd, iż za członka Wspólnoty Mieszkaniowej działa Wspólnota, a w szczególności jej zarząd. Jeżeli jednak członek Wspólnoty Mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także Wspólnota (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1996/97, Lex nr 48720).
Rozpoznając zażalenie H. S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przeprowadził w tym aspekcie żadnej kontroli ani oceny. Jest to nader istotne uchybienie, gdyż rzutuje bezpośrednio na rozstrzygnięcie sprawy.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji wyroku.