Uzasadnienie
Postanowieniem nr [...] wydanym [...] czerwca 2008r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. ustalił dla H. W. opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000 zł z tytułu samowolnego wybudowania budynku gospodarczego.
Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W dniu 11 sierpnia 2008r. H. W. zwróciła się do Wojewody [...] o umorzenie ustalonej opłaty legalizacyjnej z uwagi na trudną sytuację materialną.
Po rozpatrzeniu wniosku, Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] lipca 2009r. odmówił umorzenia opłaty legalizacyjnej.
Odwołanie od tej decyzji złożyła H. W. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Finansów decyzją znak [...], wydaną [...] grudnia 2009r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ podał, że w toku postępowania ustalono, że PINB w R. decyzją nr [...] wydaną [...] kwietnia 2009r. nakazał H. W. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego, a wobec tego z chwilą gdy decyzja ta stała się ostateczna (tj. z dniem 13 maja 2009r.) postępowanie o umorzenie opłaty legalizacyjnej stało się bezprzedmiotowe.
Pismem z 22 lutego 2010r. H. W. wystąpiła do Ministra Finansów o wyjaśnienie treści decyzji z [...] grudnia 2009r. Minister Finansów postanowieniem znak [...] wydanym [...] marca 2010r. na podstawie art. 113 § 2 kpa wyjaśnił wątpliwości co do treści wydanej decyzji podnosząc że decyzja o nakazaniu rozbiórki budynku którego dotyczyła ustalona opłata legalizacyjna stała się ostateczna wobec czego strona dla której opłata została ustalona przestaje być zobowiązana do uiszczenia opłaty.
Wniosek o ponowne rozstrzygnięcie złożyła H. W. podając, że nie zgadza się na rozbiórkę budynku ponieważ nie dokonała samowoli budowlanej.
Po rozpatrzeniu wniosku Minister Finansów postanowieniem znak [...] wydanym [...] kwietnia 2010r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy własne postanowienie.
W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania, podał także, że okoliczności ustalenia opłaty legalizacyjnej pozostają poza zakresem postępowania prowadzonego przez Ministra Finansów.
Uzasadnieniem postanowienia Ministra było ustalenie, że rozstrzygnięcie o udzieleniu ulgi w ustalonej opłacie nie było możliwe bowiem w obrocie prawnym pojawiła się ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła H. W. przedstawiając przebieg postępowania przed organami nadzoru budowlanego, podnosząc że nie dopuściła się samowoli budowlanej.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Stosownie do brzmienia przepisu art. 113 § 2 kpa, który był podstawą prawną wydanego postanowienia, organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie strony wątpliwości, co do treści decyzji.
Celem tej instytucji jest usunięcie niejasności decyzji, w szczególności wyjaśnienie treści zawartego w niej rozstrzygnięcia. Wyznaczone przepisem art. 113 § 2 kpa pole działania organu jest ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłaszanych wątpliwości, co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż w trybie art. 113 § 2 kpa nie można zmieniać decyzji ani uzupełniać, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, czy też dostosowywać ją do wymogów ukształtowanych zmienionym już po jej wydaniu stanem prawnym (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 1999 r., I SA1456/98, z dnia 17 grudnia 2002 r., II SA 1560/01 z dnia 9 stycznia 2003r., I SA 1283/01, z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK211/08, niepubl.).
Wskazać należy, że organ administracji działający w trybie 113 § 2 kpak.p.a. nie jest w żadnym wypadku powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa. Uprawiony jest jedynie do wyjaśnienia stronie zgłoszonych przez nią wątpliwości, co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia.
Podnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że organ w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2010r. nie naruszył prawa wyjaśniając jedynie wnioskującej przyczyny uzasadniające wydanie decyzji z [...] grudnia 2009r.
Dokonując oceny zasadności skargi w której skarżąca odnosi się do kwestii zgodności z prawem decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego i wskazuje nieprawidłowości których w jej ocenie dopuścił się organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie legalizacyjne należy, stwierdzić, iż ocena tych kwestii w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 kpa wykroczyła by poza zakres tego postępowania, a ocena postępowania organów nadzoru budowlanego nie polega kompetencji Ministra Finansów.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.