Uzasadnienie
Skarżąca S. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Zarządzeniem Sądu z dnia 24 czerwca 2020 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie numeru PESEL, czterech odpisów skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie dwukrotnie awizowano ze skutkiem doręczenia w dniu 22 lipca 2020 r., na podstawie art. 73 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pierwsze pismo strony, będącej osobą fizyczną, powinno zawierać jej numer PESEL.
Stosowanie zaś do art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
Art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Zasadą jest, że (o ile ustawa nie stanowi inaczej) do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
W rozpoznawanej sprawie przesyłka adresowana do skarżącej, zawierająca wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, została uznana za doręczoną w dniu 22 lipca 2020 r., po dwukrotnym jej awizowaniu.
Zatem termin, w którym strona miała obowiązek uzupełnić powyższe upływał 29 lipca 2020 r. W tym terminie (ani później) braki skargi nie zostały jednak uzupełnione.
W tym stanie rzeczy, Sąd postanowił odrzucić skargę na mocy art. 58 § 1 pkt 3, § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.