Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. Z. i E. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia w całości postępowania pierwszej instancji z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Postanowienie zostało doręczone skarżącym w dniu 3 lutego 2017 r.
W dniu 10 lutego 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący złożył pismo procesowe w którym wskazał, że w roku 2016 dwukrotnie przebył ciężkie operacje pod narkozą, a nadto 6 tygodni przebywał w sanatorium, co spowodowało, że nie mógł uiścić kosztów sądowych. Podniósł, że jego przewlekła choroba, a także choroba żony, która choruje na płuca, spowodowały, że nie stać go było na opłatę sądową. Do pisma skarżący dołączył kserokopię kart informacyjnych ze szpitala w [...] potwierdzające pobyty skarżącego w tej placówce w dniach od 17 do 29 lutego 2016 r. oraz od 12 do 17 października 2016 r.
Wobec niejasnej treści pisma skarżącego, zarządzeniem z dnia 13 marca 2017 r. skarżący został wezwany do sprecyzowania pisma z dnia 10 lutego 2017 r. poprzez wskazanie czy pismo to stanowi zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2017 r. czy też stanowi wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni pod rygorem uznania, iż pismo to stanowi wniosek o przywrócenie terminu. Jednocześnie skarżący został pouczony o treści art. 85 – 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżący nie odniósł się do zarządzenia z dnia 13 marca 2017 r., a tym samym pismo z dnia 10 lutego 2017 r. należało potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a).
Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa daje podstawę do przyjęcia jej zawinienia w uchybieniu terminu i odmowy przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260).
Ocena okoliczności uchybienia terminowi oraz uprawdopodobnienia braku winy w tym uchybieniu, dokonana w rozpoznawanej sprawie, nie uzasadnia przyjęcia, że niedotrzymanie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nastąpiło bez winy skarżącego.
Na wstępie podkreślić należy, że jak wynika z akt sprawy skarżący osobiście odebrał przesyłki skierowane do niego, jak i do skarżącej, zawierające wezwania z dnia 6 grudnia 2016 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wraz z pouczeniem o terminie jego uiszczenia. Z dołączonych do pisma z dnia 10 lutego 2017 r. załączników nie wynika, jakoby w tym okresie skarżący przebywał w szpitalu czy też innej placówce leczniczej. Okoliczności podniesione przez skarżącego dotyczą raczej natury ogólnej, tj. złego stanu zdrowia skarżących, natomiast w żadnym aspekcie nie odnoszą się do uchybienia terminowi w wykonaniu tej konkretnej czynności, o której mowa w zarządzeniu z dnia 6 grudnia 2016 r.
Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.). Podeszły wiek oraz zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2007 r. II OZ 872/07, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2002 r., II UZ 90/01, OSNP 2003/24/604). Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W ocenie Sądu skarżący, w celu dochowania należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, powinien był zadbać o to, by jego interesy były należycie chronione. Uznać zatem należy, że w okresie obejmującym termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skarżący nie doznał trudnych do przezwyciężenia przeszkód uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu do dokonania nałożonych na niego obowiązków. We wniosku o przywrócenie terminu nie wskazano zaś żadnych innych okoliczności przemawiających za jego uwzględnieniem, w tym, że w sposób obiektywny brak było możliwości do dokonania przedmiotowej czynności w przewidzianym terminie. Zatem wniosek skarżącego o przywrócenie uchybionego terminu nie zasługiwał na uwzględnienie.
Skoro wnioskodawca nie wykazał, iż bez swojej winy uchybił terminowi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, zatem, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.