Uzasadnienie
Główny Inspektor Sanitarny zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) marca 2006r., znak: (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia E L z dnia (...)lutego 2006 r. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) lutego 2006 r., którym przekazano wniosek zainteresowanego w sprawie choroby zawodowej do rozpatrzenia zgodnie z kompetencjami Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w (...), utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż sprawa choroby zawodowej E L zakończyła się decyzją Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) czerwca 1971 r., znak: (...), która utrzymywała w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia (...) marca 1971 r. odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej – toksycznego uszkodzenia wątroby.
Główny Inspektor Sanitarny podniósł, iż organem właściwym do rozpatrzenia wniosku zainteresowanego o stwierdzenie choroby zawodowej stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest Państwowy Inspektor Sanitarny. W związku z obowiązkiem przestrzegania swojej właściwości z urzędu (art. 19 kpa), organ przekazał podanie zainteresowanego, postanowieniem z dnia (...) lutego 2006 r., znak: (...), Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w (...), celem załatwienia zgodnie z kompetencjami.
Ponadto organ wskazał, iż zarzuty E L, zawarte w odwołaniu, dotyczą prowadzonego przed laty postępowania administracyjnego, nie zaś rozstrzygnięcia objętego przedmiotowym postanowieniem.
Skargę, na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) marca 2006 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł E L. Skarżący powołał się na okoliczności uzasadniające stwierdzenie u niego choroby zawodowej – toksycznego uszkodzenia wątroby w świetle opinii (...) Akademii Medycznej I Katedry i Kliniki Chorób Zakaźnych w (...), prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) października 1998 r., sygn. akt (...) oraz prawomocnej decyzji organu rentowego w (...) z dnia (...) stycznia 1999 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podkreślenia wymaga, iż organ administracji publicznej, aby mógł wydać decyzję w danej sprawie, musi być właściwy do rozpoznania i załatwienia spraw indywidualnych danego rodzaju w świetle przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji. Taka zasada wynika z art. 19 kpa, który stanowi, iż organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Rozwinięciem przewidzianego w tym przepisie obowiązku jest art. 65 § 1 kpa, który przewiduje, iż w sytuacji, gdy organ administracji, do którego wniesiono podanie jest niewłaściwy w sprawie, winien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu. Przepis ten jednocześnie chroni stronę przed skutkami nieznajomości prawa w zakresie m.in. formułowania żądań i kierowania ich do właściwych organów.
Przepisy normujące właściwość organów administracyjnych mają charakter bezwzględnie obowiązujący. W przypadku ich naruszenia przy wydawaniu decyzji kodeks postępowania administracyjnego ustanawia sankcję w postaci stwierdzenia nieważności decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z dnia 7 października 1982 r., sygn. akt II SA 1119/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 95).
Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) marca 2006 r. utrzymujące w mocy postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) lutego 2006 r. przekazujące wniosek E L w sprawie choroby zawodowej do rozpatrzenia zgodnie z kompetencjami Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w (...).
W ocenie Sądu Główny Inspektor Sanitarny, zasadnie uznał, iż organem właściwym, w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, jest Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w (...).
Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, organem właściwym jest Państwowy Inspektor Sanitarny, który wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie.
Zdaniem Sądu mając na uwadze powyższą rozważania zasadne było przekazanie w trybie art. 65 § 1 kpa przedmiotowego wniosku E L do organu właściwego, który w sposób merytoryczny rozstrzygnie sprawę.
Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).