Uzasadnienie
Prezydent Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku K. K. -pełnomocnika P. Sp. z o.o. z dnia 24 lutego 2009 r., wydał w dniu [...] kwietnia 2009 r. decyzję, znak: [...], którą odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej P. na dachu budynku mieszkalnego w Koszalinie przy ulicy [...] (działka nr [...]), ze względu na niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia K..
Po wydaniu ww. decyzji pismem z dnia 22 maja 2009 r., znak: [...], Prezydent Miasta K. zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S., z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku K. K. - pełnomocnika P. Sp. z o.o. w W., dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji, położonej w strefie ochrony konserwatorskiej B 2, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia K..
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w S., na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 7 pkt 4, art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), negatywnie zaopiniował dokumentację pt. "PROJEKT BUDOWLANY Stacja bazowa telefonii komórkowej P. na dachu budynku mieszkalnego (punkt nr 32 019)" autorstwa inż. K. Ż. i wniósł zastrzeżenia do udzielenia pozwolenia na budowę ww. stacji.
W uzasadnieniu organ I instancji podał, iż budynek przy ul. [...] w K. znajduje się w strefie B 2 ochrony konserwatorskiej, wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia K.. W związku z przepisami art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 7 pkt 4, art. 19 ust. 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, art. 39 ust. 3 i 4 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jednolity: Dz.U. Nr 106, poz. 1126, ze zm.), art. 106 k.p.a. oraz zapisami planu lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej na budynku przy ul. [...] winna uzyskać pozytywną opinię [...] Konserwatora Zabytków. Budynek jest obiektem współczesnym, wkomponowanym w historyczną pierzeję zabudowy powstałej na przełomie w okresie od końca XIX do lat 30-tych XX wieku. Opiniowana dokumentacja przewiduje umieszczenie na dachu budynku masztu o wysokości ponad 13 m, co stanowi wysokość porównywalną z wysokością samego budynku oraz kontenera. W ocenie organu oba obiekty w negatywny sposób wpłyną na krajobraz kulturowy tej części miasta, w szczególności:
- a) pierzeja, w której znajduje się budynek przy ul. [...] jest wyjątkowo dobrze eksponowana z obrzeży Pl. [...], w drugim planie widoczna jest ściana parku oraz zwieńczenie wieży koszalińskiej katedry;
- b) zespół zabudowy jest wyjątkowo dobrze eksponowany od strony Starego Miasta w K..
W obu tych przypadkach, zdaniem organu I instancji, projektowany maszt oraz kontener będą wyjątkowo dobrze widoczne, stwarzając niekorzystny dysonans z historyczną i nową zabudową obszaru, ingerując swoją formą i skalą w historycznie ukształtowane, istotne z punktu widzenia ekspozycji panoramy i ciągi widokowe tej części miasta, co jest sprzeczne z zapisami planu śródmieścia Miasta K., a w szczególności zapisami CZĘŚCI 2 Ustalenia planistyczne - generalne, § 6 pkt 4 Środowisko kulturowe, ppkt 14) to jest "Strefa B ochrony zachowanych elementów historycznej struktury przestrzennej - obszar zawierający znaczącą, lecz nie dominującą część elementów historycznie ukształtowanej struktury przestrzennej o wartości kulturowej w skali lokalnej. Celami ochrony, zgodnie z planem, są:
- d) utrzymanie historycznej kompozycji obiektów z dostosowaniem elementów nowych do kompozycji istniejącej,
- f) nawiązanie w nowej zabudowie do zasad historycznej kompozycji zespołu zabudowy typu zabudowy sąsiadującej.".
Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., l.dz. [...], Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji po rozpoznaniu zażalenia P. sp. z o.o. w W..
W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, iż postępowanie administracyjne przeprowadzone przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S., zakończone zaskarżonym postanowieniem, było bezprzedmiotowe. Organ pierwszej instancji winien był umorzyć postępowanie, gdyż nie miał prawnej możliwości uzgodnienia decyzji, która już została wydana.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła P. Sp. z o.o. w W..
W skardze zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego oraz prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik postępowania poprzez naruszenie art. 6, 7, 76 i 77 kpa., poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy w trybie art. 132 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W skardze skarżąca zwróciła uwagę, iż w niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zostało wydane z pominięciem decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 19 maja 2009 r., na podstawie której organ ten uchylił niekorzystną dla skarżącej decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga jest zasadna, gdyż organ II instancji naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu, mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ może uchylić i umorzyć postępowanie organu I instancji z powodu bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 105 k.p.a., czyli braku przedmiotu postępowania. Taka sytuacja w sprawie jednak nie wystąpiła.
Organ II instancji nie zauważył, że decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę z [...] kwietnia 2009 r. została [...] maja 2009 r. uchylona przez Wojewodę [...] i przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a zatem wniosek Prezydenta Miasta K. z 22 maja 2009 r. o uzgodnienie w trybie art. 106 k.p.a. z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, zgodnie z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego był zasadny. Nie mamy więc do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania, a Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego winien rozpoznać sprawę merytorycznie.
W myśl art. 106 § 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.
Z przepisu tego wynika, iż organ może zwrócić się o zajęcie stanowiska przed wydaniem decyzji. Zajęcie stanowiska, o którym mowa w tym przepisie jest rozstrzygnięciem kwestii wstępnej, potrzebnej do rozstrzygnięcia sprawy. Bez rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ wydana decyzja jest wadliwa.
W przedmiotowej sprawie wystąpienie w dniu 22 maja 2009 r. Prezydenta Miasta K. do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wydanie decyzji w przedmiocie zajęcia stanowiska nastąpiło po uchyleniu decyzji w dniu [...] maja 2009 r. przez organ II instancji. A zatem wniosek Prezydenta Miasta K. miał na celu uzyskanie rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy, do której ponownego rozpoznania zobowiązany został decyzją organu II instancji, uchylającą jego decyzję z dnia 7 kwietnia 2009 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania.
Wystąpienie ze wspomnianym wyżej wnioskiem było w takim przypadku ponownym rozpoznawaniem sprawy przez organ I instancji.
Zarzut naruszenia art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego jest w tym przypadku również zasadny, gdyż w sytuacji, gdy decyzja Prezydenta Miasta K. została uchylona przez organ II instancji, otwarta pozostawała kwestia uzgodnienia decyzji o pozwoleniu na budowę z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Obowiązek takiego uzgodnienia nakłada natomiast art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. Z uwagi na to, iż art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zastosowanie znajdzie art. 106 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 6 k.p.a. nie można jednak uznać za zasadny, gdyż w przedmiotowej sprawie podstawą rozstrzygnięcia był art. 106 § 1 k.p.a. Jednakże w przedmiotowej sprawie organ poczynił błędne ustalenia faktyczne, nie uwzględniając decyzji z dnia 19 maja 2009 r.
Zasadnym jest tym samym zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., gdyż organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ powinien bowiem zbadać czy decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. jest prawomocna.
Takie postępowanie organu narusza również, jak słusznie zauważyła skarżąca, przepis art. 77 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
W przedmiotowej sprawie nie został natomiast naruszony art. 76 § 1 k.p.a., gdyż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ, wydając decyzję, nie uwzględnił dokumentu urzędowego, sporządzonego w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania.
Mając powyższe względy na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z naruszeniem art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 7 i 77 §1 k.p.a. "