Uzasadnienie
W dniu 24 czerwca 2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek H. W. o przyznanie prawa pomocy uzupełniony na obowiązującym formularzu PPF w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawił swoją sytuację finansową, majątkową i rodzinną.
W niniejszej sprawie zważono co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a).
Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych.
Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie oceniając dane przedstawione we wniosku stwierdzono, że wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru.
Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i synem. Podał, że wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 4.100 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się dochód wnioskodawcy uzyskiwany z tytułu emerytury w wysokości 1200 złotych, dochód małżonki także z tytułu emerytury w wysokości 1400 złotych, dochód uzyskiwany przez syna z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1500 złotych.
Wnioskodawca podał, że posiada dom/mieszkanie w zabudowie bliźniaczej o pow. 70 m ², działkę o pow. 0,0494 ha i 15 letni samochód.
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podał, że ponosi następujące wydatki tj. podatek od nieruchomości 600,00 złotych, opłatę za energię elektryczną w wysokości 350,00/400,00 złotych za dwa miesiące, opłatę za telefon w wysokości 100,00 złotych, zakup gazu (butli 50,00 złotych), wywóz śmieci 45,00 złotych. Ponadto ponosi wydatki na zakup opału na zimę, na leczenie własne i małżonki oraz bieżące utrzymanie. Zaznaczył, że spłaca kredyt, który zaciągnął w wysokości 3000 złotych.
W piśmie z dnia 2 czerwca 2016r. wnioskodawca wskazał, że mieszka wraz z małżonką w domu jednorodzinnym, który stanowi ich jedyny majątek. Podał, że utrzymują się z emerytur w wysokościach wskazanych wyżej. Skarżący podniósł, że razem z żoną są osobami schorowanymi. Zaznaczył, że jest po dwóch zawałach serca (załączył do ww. pisma dokumentację medyczną). W związku z powyższym podał, że ponoszą z małżonką znaczne koszty leczenia 300,00-400,00 miesięcznie. Dodał także, że czasami uzyskuje dodatkowe dochody w wysokości nie przekraczającej kwoty 450,00 złotych miesięcznie. Oświadczył, że nie posiadają z żoną oszczędności pieniężnych. Wniosek skarżący uzasadnił trudną sytuacją ekonomiczną oraz zdrowotną.
Biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej sytuację finansową, majątkową i życiową wnioskodawcy uznano, że nie jest on w stanie ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez spowodowania uszczerbku koniecznego utrzymania. Oceniono, że poniesienie tego wydatku wykracza poza możliwości finansowe wnioskodawcy. Z tego względu przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu.
Jednocześnie stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca jest na tyle osobą ubogą, iż jego rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają mu wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Z akt sprawy wynika, że uiścił on wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 100,00 złotych.
Powyższe wskazuje, że wnioskodawca jest w stanie zgromadzić z uzyskiwanych dochodów środki na ponoszenie ewentualnie pozostałych kosztów sądowych w sprawie. Uznano, że poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie w całości przez wnioskodawcę nie spowoduje utraty płynności finansowej i nie przyczyni się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.