Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania C. Sp. z o.o., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania prac budowlanych związanych z ustawieniem nośnika reklamowego przy ul. P. róg K. w W. i nakładającą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę oraz ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Według organu odwoławczego konstrukcja, wielkość i ciężar nośnika reklamowego wskazują na konieczność przeprowadzenia prac ziemnych oraz "że instalowanie tablicy reklamowej nastąpi na konstrukcji budowlanej co (...) wymaga uzyskania pozwolenia na budowę". Nadto "zgłoszone roboty budowlane polegające na montażu, nie są robotami, o których mowa w art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego."
Wymienioną decyzję Wojewody [...] C. Sp. z o.o. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. Według strony skarżącej organy obu instancji błędnie interpretują art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Błędny jest również pogląd, że zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do budowli uzasadnia nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Oba organy bezpodstawnie przyjęły, że "przedmiotowy nośnik reklamowy jest urządzeniem trwale związanym z gruntem". W sprawie błędnie oceniono sposób posadowienia nośnika i wyprowadzono błędny wniosek, że ze względu na wielkość urządzenia reklamowego musi być "technicznie powiązane z gruntem nawet jeżeli nie jest trwale zagłębione w ziemi".
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga C. Sp. z o.o. zasługuje na uwzględnienie jednak z innych przyczyn niż w niej wymienionych. Przede wszystkim należy stwierdzić, że organ odwoławczy bardzo lakonicznie odniósł się do poglądów prawnych zaprezentowanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji i nie uzasadnił swojego stanowiska zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 Kpa. Nie przesądzając więc ostatecznego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że brak precyzyjnych ustaleń faktycznych i brak należytego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, czyni niemożliwym prawidłową sądową kontrolę zaskarżonej decyzji.
Organ odwoławczy nie wykazał dlaczego jego zdaniem "prace budowlane objęte zgłoszeniem inwestora polegają na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie tylko jego instalację, wymianę lub remont". Umknęło uwadze obu organów, że inwestor zgłosił zamiar ustawienia "urządzenia reklamowego 3 x 6 m, a załączony do zgłoszenia projekt budowlany dotyczy "nośnika reklamowego" z tablicą o wymiarach 6 m x 3 m. W opisie technicznym użyto zamiennie określenia "tablica reklamowa z konstrukcją stalową podpierającą" oraz "nośnik reklam", którego jednym z elementów jest "podstawa żelbetowa". Podstawę tę należy ustawić na podsypce z pospółki grubości około 20 cm. W odwołaniu od decyzji Nr [...] dnia [...] lutego 2004 r. inwestor twierdzi, że jest to "urządzenie tymczasowe", które "podlega jedynie reżimowi zgłoszenia" oraz że "nie wymaga pozwolenia na budowę wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych...".
Wskazał również, że posadowienie nośnika reklamowego na warstwie pospółki nie oznacza (...) przeprowadzenia prac ziemnych i nie może stać się warunkiem określającym trwałe związanie z gruntem". Organ odwoławczy winien przede wszystkim ocenić, czy zamierzenie inwestora dotyczy budowy obiektu budowlanego, czy wykonania robót budowlanych i dać temu pełny wyraz w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.
Dokonując interpretacji przepisów Prawa budowlanego nie można ograniczać się tylko do wykładni językowej. Należy kierować się również wykładnią celowościową i systemową. W art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jako "budowla" wymienione są przykładowo różne "obiekty budowlane". Nie jest to więc katalog zamknięty obiektów budowlanych zaliczonych przez ustawodawcę do budowli. Obiektami budowlanymi są więc nie tylko wymienione w art. 3 pkt 1 "budynki", "budowle" i "obiekty małej architektury" ale i tymczasowe obiekty budowlane: "przeznaczone do czasowego użytkowania" i "obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem". Art. 3 pkt 5 również nie zawiera pełnego wyliczenia rodzajów tymczasowych obiektów budowlanych. Przedmiotowy nośnik reklam jest więc innym obiektem budowlanym niż wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Jest obiektem budowlanym, który ze względu na konstrukcję może być zdemontowany i przeniesiony na inne miejsce.
Do nośnika przytwierdzona jest tablica służąca do czasowej ekspozycji różnych reklam. Należy ocenić, czy jest to tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, czy też urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 tej ustawy. Pamiętać przy tym należy, że pojęcia "budowa", "roboty budowlane", "remont" i "urządzenia budowlane" dotyczą tylko obiektów budowlanych. Dokonując wykładni art. 29 ust. 2 pkt 6 należy uwzględnić prawne znaczenie pojęć użytych w tym przepisie. "Instalowanie" może polegać zarówno na połączeniu różnych elementów w jedną całość umożliwiającą wykorzystanie konstrukcji zgodnie z jej przeznaczeniem jak i zamontowaniu całej konstrukcji na jakimś obiekcie budowlanym. Jest to więc czynność techniczna, a tablice i urządzenia reklamowe mogą być zarówno instalowane jak i remontowane. Czynność techniczna polegająca na instalowaniu urządzeń reklamowych jest realizowana w wyniku prowadzonych robót budowlanych.
Wyjaśnienia wymaga również pojęcie "urządzenia reklamowego". Nie jest to "tablica reklamowa", bo ten element konstrukcyjny został wymieniony w analizowanym przepisie obok "urządzenia reklamowego". Czy jest to zatem konstrukcja nośna tablicy reklamowej, czy też inne niż tablica urządzenie służące reklamie, np. neon, konstrukcja przestrzenna itp.? W tej kwestii organ odwoławczy musi samodzielnie zająć stanowisko i należycie je uzasadnić.
Dopiero po dokonaniu precyzyjnych ustaleń co do tego jaki obiekt budowlany zamierzał zrealizować inwestor, będzie możliwa prawna ocena planowanej inwestycji. Wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego to obowiązek, a nie dowolne uznanie organu. Obowiązek ten występuje tylko w sytuacjach określonych w pkt 1-3 tego przepisu. Właściwy organ musi wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, lub że zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy albo że zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Sprzeciw może być również wniesiony w sytuacji określonej w ust. 7 tego przepisu, jeżeli dotyczy zamierzenia objętego obowiązkiem zgłoszenia.
Z tych też powodów na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. "c" i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.