Uzasadnienie
Wojewoda (...) decyzją nr (...) z dnia (...) grudnia 2011 r., po rozpatrzeniu odwołania (...), (zwanej dalej: "skarżącą"), od decyzji Starosty (...) nr (...) z dnia (...) października 2011 r. Wojewody (...) umarzającej postępowanie administracyjne dotyczące ponownego rozpatrzenia sprawy pozwolenia na budowę hali magazynowej z częścią socjalną na działce nr ew. (...), gm. (...) – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.
Ponowne rozpatrzenie sprawy pozwolenia na budowę ww. hali magazynowej nastąpiło po wydaniu przez Wojewodę (...) decyzji nr (...) z dnia (...) marca 2011 r., którą uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, decyzji Starosty (...) z dnia (...) września 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na ww. budowę.
Decyzja z dnia (...) marca 2011 r. została poddana kontroli sądowej zakończonej wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 507/14. Wyrokiem tym, Sąd uchylił decyzję Wojewody (...) nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd zobowiązał Wojewodę (...) do dokonania oceny, czy osobom odwołującym się od decyzji Starosty (...) z dnia (...) września 2004 r. przysługiwało prawo wniesienia odwołania. Toczące się postępowanie sądowoadministracyjne było powodem zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie.
W skardze złożonej na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2011 r., (...) wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji z dnia (...) marca 2011 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez obrazę norm wynikających z: art. 7, 8, 77, 97 § 1 pkt 4, 100 § 1, 138 § 1 pkt 1, 138 § 2, oraz 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. wydanie decyzji na skutek uprzedniej decyzji Wojewody obarczonej wadą nieważności. Skarżąca podniosła ponadto, że organ winien po dokładnym zebraniu materiału dowodowego i wszechstronnym rozważeniu całokształtu stanu faktycznego zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i wystąpić do organu właściwego o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody (...) nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. Zarzuciła organowi naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej dokonanej przez WSA w wyroku z dnia 31 marca 2006 r. (sygn. akt VII SA/Wa 75/05), nakazującej Wojewodzie (...), merytoryczne odniesienie się do kwestii dotyczącej zakresu stron postępowania odwoławczego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Przy piśmie z dnia (...) stycznia 2016 r. przesłano Sądowi decyzję Wojewody (...) w dniu (...) stycznia 2016 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji Starosty (...) z dnia (...) września 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych powodów niż podniesionych w skardze, albowiem doszło do naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.
Należy wskazać, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy pozwolenia na budowę na skutek uchylenia przez Wojewodę (...) decyzji Starosty (...) z dnia (...) września 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W następstwie kontroli sądowej decyzja Wojewody (...) dnia (...) marca 2011 r. została uchylona.
Zatem wydane decyzje, zarówno zaskarżona jak i decyzja organu I instancji są decyzjami zależnymi od decyzji z dnia (...) marca 2011 r. Organy prowadziły ponownie postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę bowiem wcześniej wydana decyzja organu I instancji została uchylona przez organ odwoławczy. Skoro decyzja organu odwoławczego z dnia (...) marca 2011 r. została uchylona decyzje zostały pozbawione swojej podstawy.
Zgodnie z art. 145 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, które Sąd w pełni podziela, przyjmuje się, że aby móc mówić o związku między decyzjami, o których stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., należy wykazać, że są one od siebie zależne, tzn. jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 935/10 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).).
Niewątpliwe taki związek zależności istnieje, organy nie prowadziłyby ponownie sprawy pozwolenia na budowę, gdyby nie decyzja Wojewody (...) z dnia (...) marca 2011 r.
Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla tę decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Mając na uwadze brzmienie tego przepisu skład orzekający w sprawie niniejszej podziela pogląd, zgodnie z którym w pojęciu naruszenia prawa", o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., mieszczą się wszelkie okoliczności, które stanowią podstawę wznowienia postępowania administracyjnego bez względu na to, kiedy się one ujawniły.
Wobec wydania przez Wojewodę (...) w dniu (...) stycznia 2016 r. decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji Starosty (...) z dnia (...)września 2004 r. nie zachodzi potrzeba prowadzenia przez organ dalszego postępowania.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach sądowych postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a.