Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia (...) kwietnia 2006r. nr (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną w postępowaniu odwoławczym decyzję Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2006r. nr (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności oraz stwierdził nieważność decyzji Starosty (...) z dnia (...) czerwca 2001 r. nr (...).
Organ wskazał, iż przedmiotową decyzją Starosty (...) zatwierdzony został projekt budowlany i udzielono (...) SA pozwolenia na montaż stacji bazowej telefonii cyfrowej (...) zlokalizowanej na wieży widokowej w miejscowości (...) na działce nr 105/8.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji podkreślił, iż zgodnie z obowiązującym w dacie wydawania decyzji art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) pozwolenia na budowę nie wymagało wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy wykonanie powyższych robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, powyżej 3m wymagało zgłoszenia właściwemu organowi. Z uwagi na charakter przedmiotowej inwestycji winna być ona objęta zgłoszeniem, a nie pozwoleniem na budowę. W tej sytuacji wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy taka decyzja nie była wymagana stanowi wadę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydania decyzji bez podstawy prawnej. Powyższe uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji Starosty (...).
W skardze na powyższą decyzję E K wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując, iż podana w zaskarżonej decyzji podstawa prawna jest błędna. Wskazał na naruszenie art. 7 i 77 kpa polegające na niedokładnym wyjaśnieniu wszystkich
VII SA/Wa 1146/06 istotnych okoliczności sprawy, co miało wpływ na rozstrzygnięcie, naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że montaż stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na wieży widokowej nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lecz wymaga zgłoszenia. Skarżący zgodził się wprawdzie z rozstrzygnięciem, jednakże z uwagi na błędne uzasadnienie uznał, iż zaskarżona decyzja nie może się ostać. Skarżący nie zgodził się z poglądem organu, iż na przedmiotową inwestycję wymagane było jedynie zgłoszenie. Przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, iż niewątpliwie w sprawie konieczne było pozwolenie na budowę. Przyjęcie innego poglądu, w ocenie skarżącego pozbawiłoby go możliwości obrony jego praw.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlega uwzględnieniu jednakże z innych przyczyn niż żądał tego skarżący.
Stosownie do art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Dlatego w pierwszej kolejności wymaga rozważenia, czy zaskarżonej decyzji można postawić zarzut rażącego naruszenia prawa, skutkujący stwierdzenie nieważności takiej decyzji. Zdaniem Sądu, na tak postawione zagadnienie należałoby udzielić odpowiedzi twierdzącej.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Starosty (...) z dnia (...) czerwca 2001 r. w przedmiocie pozwolenia na montaż stacji bazowej telefonii cyfrowej, wskazując, iż zapadła ona bez podstawy prawnej, ponieważ w dacie wydawania kontrolowanej decyzji na
VII SA/Wa 1146/06 wskazane przedsięwzięcie nie było wymagane pozwolenie na budowę, lecz zgłoszenie. Organ nie wziął pod uwagę, iż wskazywany przez niego przepis art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) stanowiący, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych, nie dotyczył urządzeń, wprowadzających zmiany w środowisku, w takim stopniu, że konieczne stawało się przeprowadzenie, na podstawie odrębnych przepisów, postępowania w sprawie oddziaływania takiego urządzenia i emisji z nim związanych na środowisko. Urządzeniem takim była niewątpliwie stacja bazowa telefonii cyfrowej. W dacie wydania decyzji stacje bazowe telefonii komórkowej, zgodnie z § 2 pkt 8 lit. k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589 ze zm.), były zaliczone do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska.
Inwestycje takie, tj. zaliczane do mogących pogorszyć stan środowiska, z dniem (...) stycznia 2001 r., tzn. od daty wejścia w życie ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157), wymagały przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć, z czym wiązała się konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż przeprowadzenie postępowania w trybie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego) byłoby niemożliwe.
Jak wynika z podanych wyżej przepisów wykonanie robót budowlanych polegających na montażu stacji bazowej telefonii cyfrowej wymagało wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co wynika wprost z przepisów odrębnych.
VII SA/Wa 1146/06
Chybiony zatem jest pogląd organu, stojący u podstaw wyeliminowania decyzji o pozwoleniu na budowę z obrotu prawnego, iż powyższa decyzja zapadła bez podstawy prawnej.
W tej sytuacji uznać należało, iż zaskarżona decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem przepisów prawa, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem usunięta została z obrotu prawnego decyzja, której służy, na podstawie art. 16 § 1 k.p.a., przymiot ostateczności, i której eliminacja może nastąpić jedynie w przypadku stwierdzenia, iż posiada ona cechy nieważności z uwagi na przesłanki zawarte w art. 156 § 1 k.p.a. Ponieważ, w ocenie Sądu żadna z tych przesłanek w sprawie nie wystąpiła, kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego rażąco narusza prawo. Stwierdza bowiem nieważność decyzji, której takiej cechy przypisać nie można.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.