Uzasadnienie
W dniu 13 września 2010 r. do Sądu wpłynął wniosek A.F. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 15 września 2010 r. zobowiązano przesłać wnioskodawcy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF, celem jego wypełnienia i przesłania do Sądu w terminie 7 dni, od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Wobec niewykonania przez wnioskodawcę w terminie powyższego zarządzenia, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 18 listopada 2010 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a.
W dniu 28 grudnia 2010 r. wnioskodawca złożył sprzeciw od zarządzenia referendarza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 260 p.p.s.a zarządzenie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlega rozpatrzeniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści art. 257 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zatem w myśl powołanego przepisu warunkiem koniecznym do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu.
Pismem z dnia 15 września 2010 r. wykonując zarządzenie z tego samego dnia zobowiązano wnioskodawcę do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni, od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W wyznaczonym terminie skarżący nie wykonał zarządzenia i nie nadesłał formularza PPF.
Podkreślenia wymaga, że do chwili obecnej wnioskodawca nadal nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, zatem nie mógł on zostać merytorycznie rozpoznany.
Wskazać dodatkowo należy, że pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania nie zamyka wnioskodawcy drogi do złożenia kolejnego wniosku w tym zakresie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.