Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia S. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...] zlecające PINB w T. uzupełnienie materiału dowodowego.
W uzasadnieniu postanowienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w związku z prowadzonym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowaniem odwoławczym od decyzji PINB w T. z dnia [...] stycznia 2013r, Nr [...], [...] WINB zlecił organowi powiatowemu w trybie art. 136 k.p.a. uzupełnienie materiału dowodowego.
Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na postanowienie z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], zlecające PINB w T. uzupełnienie materiału dowodowego nie służy zażalenie.
Zgodnie z art. 141 § 1k.p.a. na postanowienie służy zażalenie wyłącznie wtedy, gdy kodeks tak stanowi.
Z kolei art. 136 k.p.a. stanowiący podstawę prawną wydanego postanowienia z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], zlecającego uzupełnienie materiału dowodowego nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia.
Ponieważ stronie nie służy zażalenie tym samym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie może odnieść się do zarzutów tego zażalenia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył S. C. wskazując, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie służy zażalenie.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydane na podstawie art. 136 k.p.a.
Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. zasadą jest, że na wydane w toku postępowania postanowienia przysługuje stronie zażalenie, wyłącznie wówczas, gdy wyraźnie przewiduje to przepis tej ustawy.
Z art. 136 w zw. z art. 123 K.p.a. nie wynika, by na postanowienie organu odwoławczego wydane w przedmiocie zlecenia organowi pierwszej instancji przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, przysługiwało zażalenie. Postanowienie takie, w myśl art. 142 K.p.a., strona może więc zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Nie kończy ono również postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie wskazał, że na postanowienie organu odwoławczego wydane w przedmiocie zlecenia organowi pierwszej instancji przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, nie służy zażalenie.
Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa dlatego skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm).