Uzasadnienie
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...].
W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...]. Wniosek nie zawiera uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Podstawowym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).
W ocenie Sądu wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie z kilku względów.
Skarżąca ograniczyła się w istocie jedynie do sformułowania wniosku bez wskazania jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania wskazanego aktu. Skarga nie zawierała osobnego uzasadnienia dotyczącego samego wniosku o wstrzymanie wykonania. Ponadto wnioskiem skarżąca nie objęła zaskarżonego postanowienia, a Sąd mógłby rozpatrzyć wniosek o wstrzymanie wykonania innych zapadłych w toku postepowania rozstrzygnięć jedynie wtedy, gdy wniosek w pierwszej kolejności obejmuje zaskarżone rozstrzygnięcie. I wreszcie - przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Takim rozstrzygnięciem nie jest postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważność decyzji.
Nadmienić przy tym należy, że na tym etapie postępowania sąd nie analizuje i nie bada zasadności samej skargi a jedynie wniosek o wstrzymanie wykonania aktu wskazanego przez stronę wnioskującą. Po drugie, nie wystarczy samo sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, ponieważ we wniosku należy wskazać jakie konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki zaistnieją w wyniku wykonania zaskarżonego aktu dla skarżącej.
Zaskarżone postanowienie ze względu na swój formalny charakter i zakres nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dotyczy wyłącznie kwestii procesowej, a więc nie rodzi żadnych praw, jak również nie nakłada na stronę obowiązków. Nie podlega zatem ochronie tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.