Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 lipca 2014r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał M. K. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie pismem z dnia 28 sierpnia 2014r. poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnemu D. S. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej.
Po zapoznaniu się z aktami sprawy pełnomocnik skarżącej wniósł w dniu 9 września 2014r. odpowiedź na skargę z dnia 11 czerwca 2014r. W piśmie tym pełnomocnik radca prawny D. S. złożył wniosek o zwrot kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych w wysokości 150 % stawki minimalnej. Uzasadniając tę okoliczność pełnomocnik wskazał, na stopień skomplikowania sprawy jej zawiłość i duży nakład pracy. Jednocześnie oświadczył, że opłaty te nie zostały w całości ani w części zapłacone.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 28 stycznia 2015r. stawił się pełnomocnik z urzędu skarżącej –radca prawny D. S. na której poparł skargę skarżącej.
W dniu 25 marca 2015r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej w którym wniósł o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu, wg. norm przepisanych za I instancję. Pełnomocnik oświadczył, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały zapłacone w całości ani w części.
W niniejszej sprawie zważono co następuje:
Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 490 ze zm.).
W niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit c ww. rozporządzenia zgodnie z którym stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji " w innej sprawie" wynosi 240 złotych.
W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, opłaty o których mowa w ust. 1, należy podwyższyć o stawkę podatku od towaru i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Ponadto stosownie do § 16 ww. rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu skarżącej reprezentował ją w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji i złożył wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oraz oświadczył, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości ani w części.
Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie wniosek pełnomocnika o określenie wynagrodzenia w niniejszej sprawie w wysokości 150 % stawki minimalnej określonej ww. rozporządzeniu.
Ustawodawca określając wysokość stawek minimalnych za poszczególne czynności lub za udział w poszczególnych postępowaniach dokonał precyzyjnego rozważenia i uwzględnienia wszelkich okoliczności charakterystycznych dla danego typu spraw. W przyjętych stawkach minimalnych oddana została wycena koniecznego nakładu pracy po stronie pełnomocnika związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie ustawodawca pozostawił możliwość uwzględnienia przez sąd pewnych nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają diametralnie nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pełnomocnika procesowego.
Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie ma powodów do podwyższenia stawki wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu, gdy jego aktywność w wypełnianiu obowiązków w toku całego postępowania nie przekracza granic zwykłej staranności (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r. II FZ 878/12 LEX nr 1244413, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 2014r. II SA/Bk 991/13 LEX nr 1519733, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2014r. I SA/Gd 991/13 LEX nr 1473525).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawki minimalnej ponieważ pełnomocnik nie wskazał żadnych szczególnych okoliczności, znacznie zwiększających nakład pracy. Takie czynności jak zapoznanie się z aktami sprawy, sporządzenie pisma procesowego z dnia 9 września 2014r. stanowiącego odpowiedź na skargę czy też stawiennictwo na rozprawie są bowiem typowymi czynnościami pełnomocnika niezbędnymi do prawidłowego udzielenia pomocy prawnej reprezentowanej osobie. Uznano zatem, że ani rodzaj podjętych przez pełnomocnika czynności, ani też ich zakres nie uzasadnia podwyższenia wynagrodzenia ponad minimalne. Podwyższenia tego nie uzasadnia także charakter sprawy.
Z tego względu stwierdzić należy, że zasadne jest przyznanie r.pr. D. S. wynagrodzenia z tytułu zastępstwa prawnego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia, podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania (23%).
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a w związku § 14 ust. 2 pkt 1 lit c wyżej powołanego rozporządzenia orzeczono jak w sentencji postanowienia.