Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. wydanym z up. Wojewody [...] na podstawie art. 152 § 1 kpa wstrzymano wykonanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. H. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego, zamkniętego, szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego, szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr [...] we wsi [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, iż stwierdzono nieważność decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wyżej wskazanej inwestycji, co oznacza prawdopodobieństwo jej uchylenia we wznowionym postępowaniu.
Zażalenie na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2005 r. wniósł A. H., po rozpatrzeniu którego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, iż w jego ocenie zaskarżone postanowienie zostało wydane przez organ niewłaściwy w sprawie.
W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. H. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego i dwóch szczelnych zbiorników na odchody zwierzęce i ścieki socjalno-bytowe.
W wyniku wniesionego od tej decyzji odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. umorzył postępowanie odwoławcze uznając, iż odwołujący się nie posiadają przymiotu strony.
W tej sytuacji, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, decyzją kończącą postępowanie w sprawie była merytoryczna decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r.
Zdaniem organu, gdy dochodzi do umorzenia postępowania odwoławczego za decyzję ostateczną w sprawie uznaje się decyzję merytoryczną. Przyjmuje się również, iż decyzja merytoryczna jest ostateczna z chwilą bezskutecznego upływu terminu do wniesienia odwołania przez strony postępowania, a nie z chwilą wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze.
Dlatego też organem, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji w rozumieniu art. 150 § 1 kpa jest Starosta [...], a ponieważ nie zachodzą okoliczności z art. 150 § 2 kpa, to właśnie on powinien, jako właściwy wydać postanowienie w trybie art. 152 § 1 kpa.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł Prokurator Okręgowy w [...].
Postanowieniem zarzucił naruszenie:
- – art. 150 § 1 w zw. z art. 152 § 1 kpa poprzez błędne przyjęcie, że organ administracji publicznej, który jako organ II instancji zakończył postępowanie odwoławcze decyzją o jego umorzeniu, nie jest organem, który wydał w sprawie decyzję w ostatecznej instancji, w znaczeniu przyjętym w w/w przepisach określających właściwość organu w sprawie o wznowienie postępowania;
- – art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez nietrafne przyjęcie, że uznanie w postępowaniu odwoławczym niewłaściwości organu w sprawie wszczętej z urzędu stanowi o bezprzedmiotowości postępowania pierwszoinstancyjnego uzasadniające jego umorzenie;
Skarżący wskazał, iż zgodnie z brzmieniem art. 150 § 1 kpa, właściwym do wznowienia postępowania bądź jego odmowy nie jest organ, którego decyzja stała się ostateczna, lecz organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatecznej instancji. Z przepisu tego nie wynika bowiem jakiekolwiek ograniczenie z uwagi na treść rozstrzygnięcia podjętego w formie decyzji przez organ orzekający w ostatecznej instancji.
W niniejszej sprawie Starosta [...] wydał decyzję w pierwszej instancji, stała się ona ostateczna, ale dopiero po wydaniu w dniu [...] grudnia 2004 r. przez Wojewodę [...] decyzji w postępowaniu odwoławczym.
Stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu przesądziło o treści rozstrzygnięcia Wojewody [...] we wznowionym postępowaniu. Po otrzymaniu postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2006 r., na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył wznowione swoim postanowieniem postępowanie.
Dodatkowo Prokurator Okręgowy w [...] wskazał na naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez nietrafne przyjęcie, że uznanie w postępowaniu odwoławczym niewłaściwości organu w sprawie wszczętej z urzędu stanowi o bezprzedmiotowości postępowania pierwszoinstancyjnego uzasadniające jego umorzenie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 150 § 1 kpa organem administracji publicznej właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji.
W niniejszej sprawie niesporne jest, że od decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r. E. H., J. W. i J. G. wnieśli odwołanie.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. umorzył postępowanie odwoławcze uznając, iż odwołujący nie są stronami postępowania.
W tym stanie rzeczy zgodzić należy się ze stroną skarżącą, iż organem, który w sprawie wydał decyzję w ostatniej instancji był Wojewoda [...].
Powołany art. 150 § 1 kpa nie statuuje bowiem warunku, by decyzja organu orzekającego w ostatniej instancji była decyzją merytoryczną. W każdym przypadku, gdy w sprawie orzekał organ wyższego stopnia, jako organ II instancji, niezależnie od rodzaju tego orzeczenia, to do niego należy rozstrzygnięcie w I instancji wniosku o wznowienie postępowania, a więc wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania bądź decyzji o odmowie wznowienia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.06.2002 r. sygn. akt SA/Lu 384/01, OSP 2002/4/69).
W okolicznościach niniejszej sprawy zatem Wojewoda [...] był organem właściwym do wznowienia postępowania a także wydania na podstawie art. 152 § 1 kpa postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji Starosty [...].
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec, jak w sentencji.