Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok został ogłoszony po rozpoznaniu sprawy na rozprawie.
W dniu 5 grudnia 2016 r. pełnomocnik z urzędu uczestnika postępowania M. B. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku.
Pełnomocnik uczestnika postępowania wskazał, że uczestnik w dniu 16 kwietnia 2016 r. wniósł o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 16 września 2016 r. Sąd przyznał uczestnikowi postępowania prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata. Jednocześnie pełnomocnik wskazał, że akta przedmiotowej sprawy udostępniono pełnomocnikowi dopiero w dniu 5 grudnia 2016 r. Zdaniem pełnomocnika złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku jest konieczne, bowiem jednym z przypadków niedopuszczalności skargi kasacyjnej jest sytuacja, gdy podmiotowi wnoszącemu ten środek zaskarżenia nie doręczono wcześniej uzasadnienia skarżonego wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).
Na mocy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Podkreślić trzeba, iż zanim sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Natomiast wniosek uznaje się za niedopuszczalny, gdy brakuje ustawowych warunków jego dopuszczalności, np.: jeżeli został złożony po upływie roku od uchybionego terminu, a nie dotyczy przypadku wyjątkowego (art. 87 § 5 p.p.s.a.); jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.); jeżeli czynność strony była dokonana w terminie (art. 86 § 1 p.p.s.a.); jeżeli wniosek nie dotyczy terminu procesowego, lecz np. terminu prawa materialnego lub terminu instrukcyjnego (art. 278 lub 141 § 1 p.p.s.a.) albo terminu związanego z upływem określonej fazy postępowania sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt II OZ 1090/11).
Stwierdzić należy, że rozpatrywany wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2015 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1163/14 został złożony po upływie roku od uchybionego terminu.
Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 4 grudnia 2014 r. zawiadomiono uczestnika postępowania M. B. o rozprawie wyznaczonej na dzień 29 stycznia 2015 r. W niniejszym zawiadomieniu, doręczonym M. B. w dniu 11 grudnia 2014 r., pouczono, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek strony złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku. Zatem stwierdzić należy, że uczestnik postępowania M. B., prawidłowo pouczony, miał świadomość konieczności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę. Zważyć przy tym trzeba, że do sporządzenia takiego wniosku nie jest wymagany przymus adwokacko-radcowski, a zatem fakt ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie ma wpływu na termin do dokonania wskazanej czynności procesowej, jak również okoliczność przyznania uczestnikowi postępowania prawa pomocy i ustanowienia pełnomocnika z urzędu już po terminie do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie przesądza o zasadności złożonego przez wyznaczonego pełnomocnika wniosku w tym względzie.
Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, pełnomocnik skarżącego w żaden sposób nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na wyjątkowy przypadek uchybienia terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, bowiem w sprawie nie nastąpiły zdarzenia tego typu, których skarżący nie był w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności, a które miały wpływ na uchybienie przez stronę terminowi do złożenia przedmiotowego wniosku.
Zauważyć przy tym należy, że wniosek o ustanowienie pełnomocnika w sprawie, skarżący złożył ponad rok po wydaniu wyroku, a sam wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku (złożony przez pełnomocnika) wniesiony został niespełna dwa lata od upływu uchybionego terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 5 p.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie dopuszczalne jest tylko w przypadkach wyjątkowych. Taka wyjątkowa sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Nie można bowiem za taką uznać wystąpienia o przyznanie prawa pomocy po 14 miesiącach od wydania wyroku, w stosunku do którego nie zażądano jego pisemnego uzasadnienia.
Zgodnie zaś z art. 88 zdanie pierwsze p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W sytuacji zatem, gdy złożenie wniosku o przywrócenie terminu po upływie roku od uchybionego terminu, nie miało miejsca w okolicznościach wskazujących na wyjątkowy przypadek, to wniosek strony należy uznać za niedopuszczalny w świetle art. 87 § 5 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe okoliczności na mocy art. 87 § 5 w zw. z art. 88 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.