Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]kwietnia 2019 r. nr [...]uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...]z dnia [...] lutego 2019 r., nakładającą na [...] Sp. z o.o. obowiązek wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia torowiska tramwajowego w ul. [...],[...]i [...]w [...]do stanu zgodnego z prawem i w tym zakresie orzekł reformatoryjnie.
Pismem z dnia 2 maja 2019 r. Parafia [...] wniosła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] wydaną w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych. Nie ma przy tym wątpliwości kto jest stroną skarżącą w niniejszym postępowaniu sądowym - parafia.
Pismem z dnia 19 listopada 2019 r. Z G wniósł o dopuszczenie do czynnego udziału w sprawie "jako strony skarżącej". Uzasadniając swoje stanowisko, tym że jako osoba fizyczna tworzy Parafię oraz posiada uprawnienia [...] Izby Inżynierów Budownictwa. Nadto, jest pełnomocnikiem parafii
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony.
W myśl § 1a ww. przepisu, jeżeli przepis szczególny przewiduje, że strony postępowania przed organem administracji publicznej są zawiadamiane o aktach lub innych czynnościach tego organu przez obwieszczenie lub w inny sposób publicznego ogłaszania, osoba, która brała udział w postępowaniu i nie wniosła skargi, a wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony, jeżeli przed rozpoczęciem rozprawy złoży wniosek o przystąpienie do postępowania.
Zgodnie natomiast z § 1b ww. przepisu, jeżeli wynik postępowania sądowego nie dotyczy interesu prawnego osób, o których mowa w § 1 i 1a, a żądają one dopuszczenia do udziału w postępowaniu, sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Na podstawie § 2 cytowanego przepisu, udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Postanowienie sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie.
Mając na uwadze powyższe przepisy, a także to, że (jak wynika z akt) wnioskodawca nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym jako strona oraz nie wykazał - pomimo wcześniejszych wyjaśnień ze strony Sądu - jakiegokolwiek przepisu prawa dającego mu uprawnienie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika, jego wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym należy rozpatrywać negatywnie. Zgodnie z art. 33 § 1-2 p.p.s.a. tylko ustalenie, że sprawa dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy mogłoby doprowadzić do pozytywnego załatwienia jego żądania.
W orzecznictwie przyjmuje się, że tylko przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymację do wniesienia wniosku o dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu w charakterze uczestnika. Tym samym legitymacja powyższa nie może opierać się wyłącznie na interesie faktycznym i musi znajdować oparcie w konkretnym przepisie prawa. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Z interesem prawnym będziemy mieli więc do czynienia w sytuacji gdy dany akt administracyjny wprost rozstrzyga o prawach lub obowiązkach konkretnego podmiotu(por. postanowienie NSA z 3 września 2014 r. II OZ 783/14, LEX nr 1530818).
W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się nadto bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego. Z tego względu interes prawny nie istnieje w sytuacjach, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej. Interes prawny musi być przy tym aktualny, a nie ewentualny. Poza tym, tak określony interes prawny musi być własny, osobisty, indywidualny, czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki pomiędzy tymi podmiotami byłyby związkami o charakterze prawnym (por. J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r., IV SA 846/95, OSP 1997 nr 4 poz. 83A).
Zgodnie z treścią art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W niniejszej jest oczywiste, że wnioskodawca nie jest stroną skarżącą a nadto nie wykazał interesu prawnego. Z akt sprawy nie wynika, aby postępowanie administracyjne dotyczyło jakichkolwiek praw ZG.
Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdza, że wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego uzasadniającego jego udział w postępowaniu toczącym się przed Sądem. Niewątpliwie wnioskodawcy przysługuje jedynie interes faktyczny, wynikający chociażby z faktu bliskiej relacji z parafią i przynależnością do wspólnoty wyznaniowej. Nie świadczy to jednak o posiadaniu interesu prawnego w kwestionowaniu określonej decyzji.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a., odmówił Z Gdopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania.